EmigreerMagazine.nl

De meeste emigranten in spe zullen ook twijfelen of het zal slagen, of de taal geen onoverkomelijk probleem is, of men kan aarden en het financieel haalbaar is. Ook is het lastig om de feitelijkheden waarop men kiest vooraf allemaal te toetsen aan de werkelijkheid. Op ieder succesverhaal zijn er ook veel mislukkingen te melden en zelfs ‘geslaagde’ emigranten keren na verloop van jaren soms nog op hun schreden terug . “The proof of the pudding is in the eating." zeggen de Engelsen zo mooi en dat geldt zeker voor emigratie.

Het echte dilemma dient zich vaak aan wanneer een gezin met kinderen wil emigreren. Immers, de ouders maken een bewuste keuze, alles zo goed als mogelijk afwegende. De kinderen kiezen feitelijk niet. Natuurlijk proberen de ouders hun kinderen te enthousiasmeren, zo goed mogelijk in de besluitvorming te betrekken, voor te bereiden en de mentale pijn te verzachten. Maar toch, zij moeten mee, terwijl zij zelf geen redenen hebben om hun school, hun vrienden, hun sportclub achter zich te laten. Vooral school is vaak een serieuze aangelegenheid. Het afscheid nemen van de oude school is tot daar aan toe, maar het beginnen op een nieuwe school, dat valt meestal niet mee. Nieuwe regels, een andere taal, onderin de pik-orde beginnen, geen vrienden en met een beetje pech een school die niet goed weet om te gaan met buitenlandse kinderen! Wil je als ouder dit je kinderen aan doen, mag je dit van hen verlangen? Dit is een retorische vraag; u leest in deze zin geen “nee, tenzij” of een “ja, mits”. De ouders zijn verantwoordelijk voor het welzijn van hun kinderen en zijn dus degenen die de uiteindelijke afweging maakt en daarmee voor de kinderen beslist.

Toch is er wel een “mits” of een “tenzij”. Namelijk dat het voor het kind geen definitieve beslissing hoeft te zijn. Dat het kind, opgroeiende in het andere land, later nog kan kiezen om terug te keren naar zijn of haar land van oorsprong, naar Nederland (of voor onze zuiderburen) naar België. Houd die mogelijkheid open! Dat is geen vanzelfsprekendheid. Vooral jonge kinderen verliezen zeer snel hun Nederlandse taalvaardigheid. Ze verslaan het thuis gesproken Nederlands nog, spreken het matig en kunnen het al helemaal niet meer schrijven of lezen. Ook oudere kinderen krijgen al snel een taalachterstand, vooral met de actieve taalbeheersing; het spreken en het schrijven. Geen wonder, want ze moeten alle zeilen bijzetten om zich in de nieuwe taal te handhaven en spreken en horen die taal veel meer uren per dag dat het beetje Nederlands dat men thuis nog spreekt. Daarom, ter wille van het geluk van deze kinderen, laat hen de Nederlandse taal bijhouden.

De Wereldschool heeft zelfs speciale ‘emigrantenpakketten’ ontwikkeld, die de kinderen in staat stellen het Nederlands door te ontwikkelen, zodat ze later, na hun middelbare schooltijd, gewoon in Nederland een stage kunnen lopen, gaan werken of gaan wonen. Of Nederland dan nog steeds zo leuk is als ze dachten … dat is afwachten. Misschien begrijpen ze dan beter uw overwegingen van dit moment en is het voor hen geen dilemma waar ze gelukkig willen zijn en oud willen worden.

Naar de Website van de Wereldschool:

Terug naar alle columns van Emil Roelofs: