EmigreerMagazine.nl

Wales, de voorbereidingen

Wales
Voorbereidingen.
Het komt allemaal wel steeds dichter bij... Over 28 nachtjes gaan we al verhuizen... Shit !!!(o nee dat mag ik niet meer zeggen want dat betekent poep, aldus Mats. En ja.. hier kun je het wel zeggen maar als je dat in een eerste gesprek met je nieuwe buren per ongelijk laat vallen.. dan schijnt dat niet zo handig te zijn..)
Vannacht om 1.00 uur heb ik mijn urenstaat naar personeelzaken gemaild. Ik vind het best moeilijk om afscheid van mijn job te nemen; wil me nog overal mee bemoeien. Maar ik heb vandaag mijn werktas leeg gemaakt en... in de prullenbak gegooid. (dat was symbolisch, maar er zat ook een heel groot gat in hoor!) Vanaf nu ben ik dus huisvrouw geworden!

We krijgen steeds vaker de vraag hoe het staat met het inpakken?  En ja.. dan vertellen we dat we al heel veel dingen geregeld hebben; van Nederlandse les in Swansea tot het maken van een adreswijziging/kerstkaart, van de organisatie van het afscheidfeestje tot het opzeggen van tijdschriften. En we hebben al een nieuw huisje gevonden voor onze cavia en het hamsterhok is via marktplaats verkocht. maar we hebben echt nog helemaal niks ingepakt!!! Woensdag 6 december krijgt Koert de sleutel van het nieuwe huis. Het zal er wel vies uit zien van binnen, want er woont al maanden niemand.

We hebben de sleutel!
Gisteren heeft Koert de sleutel van het huis in ontvangst mogen nemen. Ik vroeg aan Koert of het van binnen mee of tegen viel, omdat het meer dan 6 weken geleden is dat hij het voor het laatst gezien heeft. Maar Koert was heel nuchter... het valt niet mee, het valt niet tegen... het is gewoon zo als ik in gedachten had. Het was wel helemaal schoon gemaakt en er stond een nieuw gasfornuis in. Helaas is nog steeds geen afwasmachine.
De persoon van het Relocation, waar Koert de sleutel van kreeg noemde het huis a little bit old fasion. En dat klopt wel. Binnen zijn ze een beetje in de jaren 70 blijven steken.bloementjes gordijnen, roze badkamer en een  bruine keuken. En waarschijnlijk is er ook al 30 jaar niks aan het onderhoud gedaan want de verf bladert buiten van de muren en de garage staat op instorten. Wij zijn blij met ons huisje in Wales.
Koert is ook nog even met de inschrijfformulieren naar de school geweest. Het was allemaal goed... dinsdag 9 januari worden Cas, Pam en Mats om 8.45 uur, in schooluniform, op de Mayals Primary school verwacht!

Dag Holland, welkom Wales!
Woensdag 27 december om 17.50 uur reed een grote vrachtauto onze straat binnen. Ons avontuur begon echt. Twee dagen hebben we doorgebracht bij buren en geslapen in een jeugdherberg in Heemskerk terwijl de verhuizers ons huis leeg hebben gehaald. Alles moest mee in 140 dozen. Vrijdagmiddag om 12.00 uur hebben we afscheid genomen van de buurt (er was nog een groot spandoek opgehangen op ons balkon met de tekst veel geluk in Wales) en zijn we vertokken naar Schiphol. Ook hier hebben we weer afscheid genomen.
De laatste zwaai, dag allemaal! En normaal loopt het het sprookje dat heel goed af... Bij ons ook wel, maar met iets vertraging. Het vliegtuig waar we in zaten had motorproblemen dus wilde wel rijden maar niet vliegen. Dus moesten we met een ander vliegtuig mee. Ongeveer 1,5 uur vertraging. Toen we in Cardiff aankwamen deed de auto van Koert het niet (accu was leeg), ook weer een uur vertraging, maar om 21.00 uur 's avond waren we dan eindelijk in ons nieuwe huis. Echt leuk!!!

Still raining.
We hebben nog geen TV aansluiting (aanmelden via internet), we hebben nog geen internet (daar heb je een telefoonlijn voor nodig), we hebben nog geen telefoon (daar heb je een bank rekening voor nodig) en we hebben nog geen bank rekening (daarvoor heb je een tiental certified copies of almost everything voor nodig, en als het opgestuurd is, dan hebben ze weer iets anders nodig.
Genoeg geklaagd, het weer is in ieder geval niet slechter geworden (het is blijven regenen!).
Er zijn ook wel lichtpuntjes: alle verhuisdozen zijn uitgepakt of in de garage gezet. De landlord zal een vloer laten leggen op zolder, zodat al die dozen naar zolder gebracht kunnen worden.

Voor de kids hebben afgelopen zaterdag hun nieuwe schooluniform gekocht. Een rode sweater en witte polo met een donkere broek/rokje en donkere schoenen. Ze zien er fantastisch uit met name Pam op 2cm hoge hakken. Morgen is de eerste schooldag.Het vakantie gevoel overheerst nog steeds. Afgelopen weekend hebben we elke avond een fles champagne gedronken om dit gevoel vast te houden.

De spreuk van de week is door Mats gedaan: papa, wanneer gaan we nu eindelijk eens naar huis?

The first schoolday.
Dinsdag 8 januari is het dan zo ver, de kids gaan voor het eerst naar hun nieuwe Engelse school. In hun gloednieuwe schooluniform. Ze zagen er tip top uit!
We waren de eerste dag echt ruim op tijd van huis vertrokken, de school begint trouwens pas om 8.50 uur.   Om zeker te zijn dat we op tijd op school zouden komen.  Maar hoe dichter bij we bij de school kwamen hoe zachter ze gingen lopen en hoe stiller ze werden.
De school ligt boven op een heuvel dus het is nog wel een stukje klimmen, en helemaal voor Pam met haar nieuwe school shoes.
Cas, Pam en Mats zitten op de Mayals primary school, een kleine school met ongeveer 180 leerlingen. Het ligt aan de rand van een park, met een groot speelveld en rugbyveld en uitzicht op zee.

De school heeft 8 klassen/years. (nursery – reception – year 1 – year 2 – year 3 – year 4 – year 5 en year 6). Cas zit is year 3, Pam in year 2 en Mats in Nursery. Mats is een van de oudste in deze klas omdat hier de grens van 1 september wordt gehanteerd en Mats eind september jarig is. Mats gaat officieel ook maar halve dagen naar school en je kunt eventueel de middag bijkopen als je dat wilt.
Elke klas gaat ook op leeftijd; zitten blijven kun je hier dan ook niet.

Op school werden we door de directrice hartelijk ontvangen en daarna werden Cas, Pam en Mats naar hun eigen klas gebracht. Pam ging huppelend met de juf mee, Cas keek een beetje sip en Mats wilde alleen maar weten of ze ook nog gingen voetballen. En toen moest mama de kindjes achter laten en alleen naar huis.  Nee, ik moest niet huilen maar dacht wel wat doe ik die kinderen in hemelsnaam aan?

Maar dan komt toch het moment dat je ze weer op mag halen, ik heb mijn tijd eenzaam maar nuttig doorgebracht. Mats kwam met een stralend gezicht, met zijn eerste Engelse tekening, de klas uit en had het helemaal naar zijn zin gehad, niet gevoetbald trouwens. Hij snapte er helemaal niks van dat het al weer afgelopen was en hij ’s middags niet meer naar school mocht en Cas en Pam wel.
Om het allemaal makkelijker te maken is Pam om 15.20 uur uit en Cas om 15.30 uur. Pam, kwam met blosjes op haar wangen, enthousiast de klas uit rennen. “We hebben doperwtjes gegeten en de pudding was vies en de veters van de schoenen gaan steeds los en ik heb al 4 vriendinnen, het was echt leuk!!!!” Op de vraag of ze de andere kindjes en de juf een beetje kon verstaan keek ze mij verbaasd aan. “Natuurlijk niet, die praten toch Engels!”

Ook Cas kwam helemaal blij naar buiten. “Het is echt best wel leuk, mama!!! Iedereen is heel aardig en ze willen allemaal dingen van mij weten in het Nederlands en je mag zelf opscheppen met eten.”
De rest van de week is eindelijk een beetje het zelfde gegaan. Met veel plezier gingen ze elke dag naar school en kwamen er ook enthousiast weer van terug, veel dingen gaan anders als op de Anjelier maar het went vlug. Elke ochtend komen alle klassen te samen, wordt er gebeden en vertelt de directrice een serieus verhaaltje. Wat is onbekend maar ze kijkt er in ieder geval altijd heel streng bij, aldus Cas. En alle juffen (er is maar één meester) worden bij hun achternaam genoemd. Dus geen juf Diana of juf Maloes maar Miss Jones, Mrs Edwards en Miss Gough.
En dan heb je nog de rode schooltas die elke dag mee naar school gaat. Hierin zit het huiswerk en leesboekjes die ze thuis moeten lezen.
Volgens mij gaan ze het wel leuk vinden op school. Cas kan zelfs al een Engels boekje lezen en ze gaan veel op pad met school. Zo heeft Cas vandaag al zijn eerste education visit naar een Swansea museum, waar een tentoonstelling is over treinen.
Ook Pam leert elke dag weer nieuwe dingen; ze kreeg al een complimentje van de juf dat ze goed mee deed met bidden, “Maar ik zeg maar wat hoor”.
Mats heeft na een week al zijn zin. Vanaf gisteren is hij ook de hele dag naar school en mag hij zijn lunchbox op school opeten. Het is goed voor zijn Engels maar de belangrijkste reden is dat ik maandag met een English Course is begonnen op de universiteit van Swansea, 5 dagen in de week van 10.00 tot 15.00 uur, 10 weken lang.

De integratie is begonnen.
Opa en Oma komen op bezoek we gaan gezamenlijk naar de voetbalwedstrijd Swansea City - Nottingham Forrest , een topper is in de First league. Dus hadden wij van te voren kaartjes gekocht (konden we in ieder geval op de familietribune zitten, leek ons wel zo safe met de verhalen over agressieve Swansea supporters) om dit spektakel bij te kunnen wonen. Eerlijk is eerlijk, het was een hele leuke belevenis, zelfs als je niet van voetbal houdt. We zaten echt helemaal vooraan, vlak bij het veld. Dit was trouwens niet omdat we van die dure kaartjes hadden. Maar doordat andere mensen op onze plaats waren gaan zitten en de steward ons naar deze plaatsen verwees (toch een voordeel als je te laat komt). En voor de voetbal geïnteresseerden; de eindstand was 0-0. Swansea staat nu op de achtste plaats.
Deze wedstrijd heeft trouwens wel Mats toekomstplannen doen veranderen. Hij heeft zaterdag besloten, als hij groot is, bij de wereldploeg Swansea City te gaan spelen (Feyenoord is hierbij afgeschreven).

We vonden het echt heel gezellig om visite uit Nederland hier te hebben. Het is gewoon leuk om alles te laten zien; het huis, de straat, het strand, de school zelfs de supermarkt die 24 uur per dag open is. We hebben langs het strand gelopen, uit eten geweest en Engelse tv gekeken. En vanaf maandag konden ze ons echte leven mee maken.  Cornflakes als ontbijt, de kids (in uniform) naar school , papa werken en mama naar Engelse les.  Witte bonen in tomatensaus bij het avondeten en de kinderen voor het slapen gaan uit een Engels boekje voorlezen.

Dinsdagavond was het helaas al weer tijd om afscheid te nemen. Maar omdat de volgende bezoek voor over 2 maanden, al weer vastgelegd is, hebben we iets om naar uit te kijken. Koert was eerder van het werk terug gekomen om ze naar het vliegveld te brengen.

Wisten jullie dat de kinderen al een beetje Engels gaan spreken? Het is zo grappig want ze hebben het zelf niet eens door. Mats telde van de week 10 mayonaise zakjes; Dat ging zo: een, twee, drie, vier, vijf, zes, seven (!), acht, negen, tien. En Cas vraagt niet meer om een appel maar om een apple. En gisteren vroeg Pam aan Cas waarom ze maar two pencils van hem terug kreeg, want het waren er three. De integratie begint nu echt te komen; Pam heeft al de eerste invitation voor een kinderfeestje ( “hoe werkt dat hier…?”) en Cas heeft al een afspraak om bij een jongen uit de klas te gaan spelen.  Mats heeft ook een maatje gevonden. Hij kan hem niet verstaan en hij weet niet hoe hij heet maar dat maakt bij voetbal toch niet uit!

Ik merk dat ik het best intensief vind om weer 5 dagen per week naar school te gaan en om de English grammer onder de knie te krijgen is behoorlijk pittig (present continious, perfect simple en ga zo maar door….) Maar de combi huisvrouw/student bevalt goed. Vrijdag ga ik met mijn klas uit eten en naar de pub omdat Mimy (een Japans meisje) 21 wordt. En ik heb twee meisjes uit mijn klas uitgenodigd om volgende week bij ons te komen eten. Koert zit wel een beetje te zeuren. (“Weet je nu al hoe je in het Engels een brood moet bestellen bij de bakker?”) Hij vraagt zich af hoe ik in hemelsnaam kan integreren tussen al die Aziaten en Saudi Arabiers. Ik geef toe, ik weet niet of ik er beter Engels door ga praten maar het is in ieder geval wel gezellig!

Op vakantie in Wales?
Ik heb elke dag nog wel een paar ogenblikken dat ik denk, ben ik nu hier op vakantie of  wonen we echt hier? Zoals vanmiddag toen ik de kinderen van school ging ophalen en in het park de eekhoorntjes voor me neus heen en weer zag springen... Of toen ik gisteren in het zonnetje op mijn fiets naar de universiteit reed met de zee op nog geen 100 meter afstand. Of toen we van het weekend naar Rhossili (Worm's end) zijn gereden en rond gelopen hebben op een van de mooiste plekjes in Wales en vervolgens met z'n allen warme chocolademelk hebben gedronken bij het haardvuur in een echte Engelse pub. Ja, dan denken we, echt wat is het hier leuk!

Maar ja er zijn ook wel momenten dat we er even de balen van hebben. Zoals gisteren toen we op het matje bij Mrs Thomas moesten komen omdat Mats een hand vol haren uit een konijn had getrokken. Hij wilde het konijn alleen maar aaien maar het sprong weg,  en toen hij het weer probeerde te pakken had hij geen konijn maar wel een hand vol haren in zijn handje. Leg dat maar eens uit in het Engels als je net drie weken op een Engelse school zit.

We merken ook aan de kinderen dat ze het hier steeds meer naar de zin hebben. Toen we van de week vroegen of ze nog naar Nederland terug wilde antwoordde ze: "Nee eindelijk niet, we willen blijven maar we zouden het hier nog leuker vinden wanneer onze vriendjes uit Holland hier zouden wonen".
Ze vinden het ook heel leuk om alle mailtjes te lezen die ze van kinderen uit de klas en de buurt krijgen. In heel veel mailtjes staat dat de kinderen bang zijn dat Cas, Pam en Mats straks geen Nederlands meer kunnen praten. Maar we kunnen iedereen gerust stellen hoor, ze zullen de taal echt niet verleren. Ieder weekend krijgen ze van ons Nederlandse les, en het huiswerk sturen we dan op naar een speciale Nederlandse juf in Nederland. En wij blijven Nederlands met elkaar praten... Maar we hopen natuurlijk ook dat de kids heel snel de Engelse taal onder de knie gaan krijgen.