Värmland, Zweden
Värmland, Zweden
Hej, ik ben Tessy , ik woon alleen en ik ben op mijn 61e jaar geemigreerd naar Värmland in Zweden en wil jullie .graag mijn verhaal vertellen.
Mijn dochter, schoonzoon en hun kinderen emigreerden 4 jaar geleden naar Zweden en ik ben met hen meegereisd en ongeveer 4 weken gebleven. Dit was de kennismaking met mijn toekomstige nieuwe vaderland (al wist ik dat toen nog niet!)
Ik was nog nooit in Zweden geweest maar werd op slag verliefd op het land en voelde mij er helemaal thuis, alsof ik daar altijd gewoond had. Prachtige bossen, rust, een heel ander , ontspannen levensritme, wat meer bij mij past dan al dat gestres.Ik wist een ding zeker………….ik wil wonen in dit land.Ik had geen idee hoe en wat, maar dat wist ik heel zeker. Het werd mijn levensdoel voor de aankomende tijd.Als eerste actie ging ik naar de bank en opende daar een zweedse rekening en stortte mijn eerste 50 euro. Zie zo, dacht ik , dat is alvast mijn voordeur.Het voelde geweldig!!!!!!! En nu verder.!!!!
Terug in Nederland kwam ik pas echt in actie.Ik woonde in een huurhuis nogal ver van mijn werk vandaan en het eerste wat ik deed was mij inschrijven in Rotterdam, dat al halverwege mijn werk lag en waardoor ik zo wie zo de helft benzine kon uitsparen, (alle beetjes helpen, niet waar?) Ik ben verpleegkundige en heb (naast mijn fulltime baan) een tweede baan genomen en draaide in de weekenden nachtdiensten en zette dit geld op een speciale rekening, bedoeld voor mijn droomhuisje in Zweden.Ik wist al precies wat ik wilde. Ik wilde wonen in Värmland , ik wilde buren hebben, en een goede verbinding naar Arvika (voor als ik in het ziekenhuis wilde gaan werken daar) en dat het een solide huis moest zijn, want ik heb 2 linker handen. Niet te groot (maar groot genoeg om gasten te kunnen ontvangen ).
Verder ben ik eens gaan rekenen en heb mij laten adviseren, hoe mijn financien eruit zouden zien als ik met de VUT zou gaan. Mijn conclusie was: als ik op mijn 61 e jaar met de VUT zou gaan, dan zou het geen enkel probleem zijn. Ik had dus nog 2, 5 jaar te gaan, met twee banen en een droom. Inmiddels was het eind november en had ik een piepklein 50-plus-huurhuisje toegewezen gekregen, waar ik de volgende 2,5 jaar zou slapen en eten, want verder werkte ik. Ik ging voor de 2e keer naar Zweden, omdat een van mijn kleindochters verjaarde en mijn dochter kwam op het idee om mij mee te nemen naar de plaatselijke Makelaar, die haar ook had geholpen en ik vertelde daar mijn verhaal, met de vraag op hij voor mij eens rond wilde kijken.
Hij antwoordde dat hij precies een huis had , wat beantwoordde aan mijn wens en voor ik het wist zat ik in de auto op weg naar mijn toekomstige nieuwe huis. We keken er eens rond en het zag er goed uit. Moest wel geverfd worden en behangen , maar dat was geen punt. Dezelfde dag ging ik praten met de persoonlijke bankman van mijn dochter en na alles uitgerekend te hebben, zei hij, dat ik als ik het wilde een hypotheek kon krijgen en dit huis kon kopen. Om kort te gaan, heb ik het huis gekocht in april en had ik inmiddels al genoeg gespaard om het te kunnen inrichten. Ik was de koning te rijk en met hulp van vrienden heb ik in april in 6 weken tijd het huis geverfd, behangen en ingericht en het huis de eerste jaren verhuurd aan vrienden en kennissen
Eindelijk was het dan zover! In augustus 2007 trok in voorgoed de deur in Rotterdam achter mij dicht, nam afscheid van al mijn vrienden (die ik natuurlijk af en toe wel zou zien)en ging io weg naar mijn nieuwe toekomst in Zweden,Met mijn auto volgeladen( met nog van alles wat toch echt nog mee moest )ging ik op weg. Op de boot vanuit Denemarken naar Zweden stond ik op het dek . Plotseling ging de zon schijnen en daar in de verte lag mijn toekomstige, nieuwe vaderland. Äntligen hemma!!!!! Eindelijk thuis!!!, Zo voelde dat. Ik woon op een klein bergje, waar niet veel huizen staan, Ik werd verwelkomd door mijn nieuwe buren, Allemaal Zweden, waar ik nog steeds een heel goed contact mee heb.Vanaf de 1e dag dat ik er woonde heb ik geprobeerd Zweeds te praten en ging met mijn grote van Dalen: zweeds-nederlands en nederlands-zweeds op de koffie. In het begin was er veel geblader, maar aldoende leert men. Ik voelde mijn zeer welkom en nog steeds.
Een van mijn buurtjes, is een echte keukenprinses en heeft mij allerlei, traditionele gerechten leren koken. En dat ging dan als volgt:Mijn eerste les ging over inläggt sill, of wel ingelegde haring, wat ongeveer smaakt als rolmopsen, maar dan in kleine stukjes en een stuk verfijnder en zachter van smaak. Er zijn divers soorten sill, gekoppeld aan speciale feestdagen. Er zijn hier veel tradities en met Kerst, Pasen, Midzomer, etc. horen speciale gerechten, die dus nu ook bij mij op tafel staan. Onder het toeziend oog van Irene begon de les. Ze had keurig alles klaar gezet in de juiste volgorde en het recept ook bij de hand.
Ondertussen vertelde ze mij welke merken sill ik moest kopen en welke niet (blijkbaar ook erg belangrijk en goed om te weten) en zette nog wat aanvullingen bij het recept.Aan de slag dus!!! Een aantal ingrenienten bij elkaar voegen en opkoken. Toen de pan naar de varanda om af te koelen en kon er worden begonnen aan het snijwerk. De pot om het geheel in te doen stond al te glimmen op de aanrecht. Nadat alles op verantwoorde wijze hierin was gedaan, was het karwei geklaard en was ik de trotse bezitster van een grote pot eigen ingemaakte haring
Ook nemen buren mij mee naar de beste stekjes om bosbessen en lingonbessen te plukken en met andere buren maak ik lange boswandelingen en leer ik de zweedse natuur kennen. Met moederdag plukken we de traditionele lelietjes van Dalen samen en met Allerheiligen nemen ze mij mee naar de begraafplaats om lichtjes aan te steken bij de overleden familieleden. Kortom : ik hoor er helemaal bij en voel me echt opgenomen in de buurt.
Ik ben in augustus ook gelijk naar het SFI gegaan. Dat is een inburgeringscursus, waar ik twee seizoenen op heb gezeten van august 2007 tot juni 2008. Dat viel nog niet mee op mijn 61e jaar weer in de schoolbanken, maar het was de moeite zeker waard. Dacht ik nog wel rustig aan te kunnen gaan doen, maar het was echt aanpakken. Er werd: conversatie Zweeds gegeven, grammatica en geschiedenis van Zweden. Ik ging 3 dagen naar school van 8.00 uur tot 15.15 uur en dan weer achter de computer om huiswerk te maken.Twee dagen had ik een praktijkadres en liep ik mee in het ziekenhuis om vooral de taal te leren.Omdat ik zowel fysiotherapeut ben, als psychiatrische verpleegkundige heb ik met beide beroepen kennis gemaakt in die periode en werk ik nu 2 ochtenden in de week op een van deze plekken. Wat me erg goed bevalt.
Hoe ziet mijn leven er nu uit hier in Zweden.Het is moeilijk om dat te beschrijven. Eigenlijk doe ik niet zoveel, maar heb het toch wel druk met allerlei. Het grote verschil met het wonen in Nederland is , dat het allemaal ontspannen gaat. Het leeftempo ligt hier veel en veel lager. Ze zeggen wel eens: als je wilt weten hoe het over 50 jaar in Nederland is, dan moet je naar Amerika en als je wil weten hoe het 50 jaar geleden in Nederland was, dan moet je naar Zweden. Voor mij voelt dat als heel kloppend.Bijvoorbeeld het leven in Zweden in de winter: De winters gaan hier een beetje verschuiven. We hebben het afgelopen jaar geen witte kerst gehad (was vroeger ondenkbaar!), maar in januari, februari,maart en ook nog wel in april , kan er hier een flink pak sneeuw liggen. Naast dat het natuurlijk heel sprookjesachtig eruit ziet, brengt het ook een hoop werk met zich mee..
Naast heerlijk zitten aan mijn keukentafel en genietend naar buiten kijken( naar de vogeltjes , die van de vetbollen smikkelen), met en lekker kopje koffie en een kanelbullar, moet er ook flink sneeuw worden geruimd.De paden naar het huis moeten toch wel een beetje begaanbaar blijven, hoewel het prachtig is, zo’n witte deken (zonde om voetstappen op te zetten), maar …… een mens moet toch ook wel eens naar buiten., niet waar?Aan de slag, dus maar!Helemaal trots, na prachtige paden te hebben vrijgemaakt van sneeuw, kijk ik dan nog eens tevreden rond met lekkere rode wangetjes van de frisse kou. Maarja,hoor! daar komt de sneeuwschuiver van de gemeente de hoek om, schuift alle sneeuw aan de kant en allebei mijn ingangen zijn weer geblokkeerd door bijna een meter hoge sneeuwrand. Dus…….maar weer aan de slag.! Overdag is het niet zo erg, maar het gebeurt regelmatig dat de sneeuwschuivers rond 1.00 ’s nachts of 5.00 uur ’s morgens met grote zwaailichten de berg op komen. Niet echt bevoordelijk voor de nachtrust en het betekent dat als ik naar mijn werk ga het mij 30 minuten extra kost om mijn pad vrij te maken voor ik vertrek. Dat zijn zo de winterperikelen hier, maar die wegen absoluut niet op tegen de prachtige, stille wereld van de sneeuw.
Ik woon op ongeveer 400 meter van het meer, waar ik ’s zomers nogal eens een duik in neem en op 300 meter van mijn huis wandel ik zo de bossen in. Je kunt hier uren in de bossen lopen zonder dat je iemand ziet. Ik geniet volop van de diverse jaargetijden en de bijbehorende beplanting, de ree-en, de elanden, de vossen en andere bosbewoners. Geweldig al die dieren, maar het kan ook gevaarlijk zijn, als ze de weg oversteken. Het gebeurt dan ook met regelmatig dat er een ree of een eland wordt aangereden In de zomer stond er een overzicht in de krant van de ongelukken van het afgelopen jaar , die ontstonden door het aanrijden van wild. (de zweden zijn dol op statistieken van allerlei soorten).Ik kreeg het er behoorlijk benauwd van : Per jaar worden en duizenden reeën overreden en behoorlijk veel elanden. Een mannetjes eland weegt tussen de 400 en 600 kg. Als je die dus tegenkomt , rijdend in een K-tje (wat me een keer is overkomen, maar gelukkig stond hij stil, de eland dan!), dan blijft er niet veel over, van de auto, misschien van de eland, maar wat veel belangrijker is van mij!
Aangezien ik me heb voorgenomen om 90 jaar te worden hier (de mensen worden hier een stuk ouder ) moest er worden overgegaan tot actie voordat de herfst begon. Er gebeuren dan nl een aantal zaken wat veel onrust brengt in elandenland. De elandenjacht begint dan en ook worden de jonge elanden in die tijd verstoten door hun moeder en moeten ze zichzelf zien te redden, wat veel verwarring met zich meebrengt. Verder liggen er rond deze tijd veel appelen in de tuinen , waar de elanden zich tegoed aandoen. Alleen is het vervelend dat door het gistingsproces van de appels in hun magen ze zo zat worden als een (uit zijn krachten gegroeid) torretje, met alle gevaren van dien. Dus: vaarwel lieve kleine Hollandse Ford K en welkom grote 4 wiel aangedreven jeep met grote schijnwerpers voorop en een flinke stevig beugel , die tegen een stootje kan. Een echte PC.Hoofdtstraatwagen voor de deur, maar dat is hier geen luxe maar een echte noodzaak.
Verder heb ik nog een klein B&B. Het is een aparte verdieping met 2 slaapkamers, toilet, douche en een eigen terras buiten.Ik vind het erg leuk om gastvrouw te zijn. De mensen te verrassen met heerlijk zweedse gerechten en te vertellen over mijn leven hier in Zweden en ze even deelgenoot te maken van mijn leven. En als ik dan zo heerlijk in het zonnetje op mijn varanda zit en de vogeltjes af en aan vliegen vol ik me ontzettend blij en dankbaar dat ik op zo’n mooie plek in zo’n fijn huis , in zo’n geweldig land mag wonen.Tips voor mensen die ook plannen hebben?Ik weet het niet. In elk geval is het belangrijk dat je een baan kunt krijgen, hier. Dat is op dit moment niet zo gemakkelijk, omdat er veel mensen ontslagen worden en men kiest dan toch sneller voor Zweedse werknemers. Verder ben je al 2 seizoenen kwijt om naar de SFI te gaan en de taal te leren en als je dat consequent wil doen, kun je in die tijd niet werken dus ook geen geld verdienen. Voor mij was dat een stuk gemakkelijker omdat ik in de VUT ging en gewoon een inkomen uit Holland heb.
Overschat het niet. Ik heb ook mensen met grote plannen zien/horen komen. Oh, dat doen we wel even en die toch weer met de stille trom zijn vertrokken of die zich helemaal uit de naad moeten werken om rond te komen en daar erg boos en teleurgesteld mee zijn. De prijzen van de huizen liggen niet zo hoog als in Nederland, maar zijn toch behoorlijk gestegen. Men krijgt tegenwoordig niet zo makkelijk een hypotheek hier als een aantal jaren geleden.De elektriciteits prijzen zijn hier veel hoger dan in Nederland. Dat kan betekenen dat je moet investeren in een andere energievoorziening voor je huis. Bv. Bergwarmte of aardewarmte, wat goedkoper is , maar vrij duur in aanleg.Maar………als dit je niet afschrikt en als dit je droom is, net als die van mij. Maak dan concrete, duidelijke , realistische plannen en ga er voor. Dromen hoeven geen bedrog te zijn. Althans niet voor mij!!!!
