Van Groningen naar Guardamar del Segura (Alicante), Spanje
Van Groningen naar Guardamar del Segura (Alicante), Spanje.
door Maaike Hummel, dinsdag 23 juni 2009.
Sinds een aantal jaren woon ik nu al samen met Fenna (mijn eeneiige-tweelingzus), Henk en mijn dochtertje Theresa van bijna 4. Misschien op het eerste gezicht een beetje vreemde combinatie, maar soms lopen dingen nu eenmaal zo in het leven. Wij hebben het in ieder geval verder prima naar ons zin, en met z’n allen onder 1 dak, heeft echt voor ons zo z’n voordelen gehad.
Zo zijn we ook in mei afgelopen jaar, nu alweer anderhalf jaar geleden, met z’n allen naar Guardamar del Segura (Alicante) aan de Costa Blanca Zuid Spanje geëmigreerd. Na er eerst een paar jaar uitgebreid over te hebben gepraat, besloten we het uiteindelijk gewoon te doen. Emigreren is volgens mij niet iets, wat ik in eerste instantie zo snel alleen gedaan zou hebben. Vooral de eerste maanden was het echt niet makkelijk, want er komt heel veel over je heen. Wat mij betreft is onze emigratie naar Spanje tot nu toe geslaagd. Maar uiteindelijk was het toch juist deze unieke 3-combinatie, die onze emigratie zoveel mogelijk kans van slagen gaf.
Ik ben trouwens Maaike Hummel en zit op dit moment alweer ruim 15 jaar in het kappersvak, waarvan zeker 10 jaar bij dezelfde baas en de laatste jaren met een eigen kapsalon. Mijn eerste kapsalon ‘Geknipt&zo’ zat in Groningen en draaide werkelijk als een trein.
Fenna werkt inmiddels ook al 15 jaar (hoezo tweeling?) in de horeca. Zo heeft zij in diverse landen internationaal ervaring als kok/ Chef-kok opgedaan en na vele omzwervingen, is zij toen uiteindelijk met Henk haar eigen Café-restaurant ‘Blue Moon’ in Groningen begonnen.
Henk werkt ook al bijna z’n hele leven in de horeca en heeft in de loop van de jaren verschillende cafés en restaurants gehad. Al jaren werken we alle drie erg hard en eigenlijk nog steeds, vaker 6 en soms 7 dagen per week en op vakantie zijn we ook al jaren niet meer geweest. Op een gegeven moment, draaiden we ook allemaal op de automatische piloot –de dagelijkse sleur-, we wisten dat er gewoon wat moest veranderen, want we waren allemaal toe aan iets nieuws, iets anders, zeg maar een nieuwe uitdaging en misschien ook wel een beter leven. Inmiddels hadden we het er ook al wel vaker over gehad, maar de vraag bleef steeds van, wat zouden we dan graag willen gaan doen en waar. Het mooiste zou zijn, als het uiteindelijk toch iets zou worden, wat geschikt is voor ons alle drie en Theresa.
Na veel praten kwamen we erachter, dat we een gezamenlijke droom hadden, namelijk gewoon een mooie plek om te wonen en te werken. Een boerderijtje bijvoorbeeld, ergens op het platteland, dat zou mooi zijn en het liefst ook wat te combineren is met je werk. Nog mooier zou natuurlijk zijn, als het een gezamenlijke woon/werkplek zouden kunnen worden voor ons alle drie en Theresa. We kwamen er ook al snel achter, dat deze plek voor ons trouwens echt niet perse in Nederland hoefde te zijn, maar het kon ook net zo goed in het buitenland. En zo kregen de gedachten steeds meer vorm en veranderde de boerderij op het platteland in Nederland, in een ‘Finca’’ op de ‘’Campo’’ in Spanje. Het moest een Finca zijn, waar we prettig konden wonen met ons 4 en waar we ook wat geld mee konden verdienen. Zo kom je dan alweer snel uit op een Bed & breakfast (maar wie wil dit nu niet!) of een restaurant/pension etc.. al dan niet in combinatie met een kapsalon annex schoonheidssalon.
Maar op deze manier was er voor ons alle drie een plekje. Wonen (leven) en werken (geld verdienen) zouden we dan kunnen combineren en natuurlijk ook tegelijkertijd nog kunnen genieten van de rust en natuur van het Spaanse platteland. Dit zou werkelijk een positieve bijdrage leveren aan de kwaliteit van ons leven.Wat ook een rol speelde waarom wij wilde emigreren, was het feit dat het ondernemen in Nederland met heel veel (hoge) belastingen, contributies, regeltjes etc... nog echt verschilt van het ondernemen in Spanje. Vooral de horeca in Nederland is nog steeds overgeorganiseerd. Je bent voor een groot deel toch bezig met veel belastingregeltjes, administratieve rompslomp, geld wegdragen naar de fiscus en andere instanties en voor de rest met je eigenlijke werk. In Spanje is dit op het moment gelukkig nog echt precies anders om. Dat zal uiteindelijk ook wel weer veranderen, maar voorlopig zo te zien nog lang niet en daar willen wij graag van meeprofiteren.
Zo waren er natuurlijk nog meer factoren, niet te vergeten, het heerlijke subtropische klimaat. Vooral de gehele Costa Blanca in Spanje staat bekend om z’n 300 dagen zon per jaar en heeft daarnaast een heel gezond klimaat. Ook heeft Spanje een enorme verscheidenheid aan landschappen, die echt aangenaam zijn om er zowel te wonen als te werken. Tenslotte een niet onbelangrijke factor was natuurlijk mijn dochtertje Theresa, toen nog 2 1/2 jaar. Iedereen adviseerde in haar belang, onze emigratieplannen zo snel mogelijk uit te voeren en niet te wachten totdat ze ouder is. Zij had een mooie leeftijd waarop zij zich nu eenmaal snel zou aanpassen. Eenmaal op een reguliere Spaanse school, zou ze snel de Spaanse taal leren, kennismaken met de Spaanse cultuur met z’n waarden en normen. Zo alle dingen bij elkaar opgeteld, werd het dus uiteindelijk emigreren naar Spanje of liever gezegd naar de Costa Blanca in Spanje, want na een jaar van onderzoek, boeken lezen, bellen, surfen, surfen en nog surfen op het internet, kwamen wij erachter dat gezien de bovenstaande criteria en onze plannen, dit gebied het meeste beantwoorde aan onze wensen.
Zodoende is Henk in juli 2007 in z’n eentje eerst naar Costa Blanca Zuid geweest. Op zoek naar een leuke plek om te wonen en te werken en op zoek naar een huis of liever gezegd een Finca. Hij heeft een flink deel van kust en een stuk van het binnenland bezocht en heeft met een aantal makelaars tientallen huizen bezocht. Met deze bevindingen zijn Theresa en ik samen met Henk in augustus 2007 weer naar Spanje gevlogen. We hebben toen een auto gehuurd en hebben werkelijk in tien dagen tijd de hele Costa Blanca Zuid uitgeplozen. We hebben uiteindelijk meer als 3200 kilometer gereden, honderden huizen bekeken, waaronder villas, piso’s, artico’s, finca’s etc.. en tientallen dorpjes en steden bezocht. Een ding werd ons toen meteen al duidelijk, maar een Finca hoe mooi en leuk dat ook voor ons zou zijn geweest, zat er om verschillende redenen op dit moment voorlopig gewoon niet in. Of ze waren veel te duur, omdat ze dan al heel mooi gerenoveerd waren, of er moest echt teveel aan gebeuren, in sommige gevallen stond er niet meer als een ruïne, geen infrastructuur en waren er geen mogelijkheden voor het aansluiten van water en stroom. Sommige waren echt te afgelegen, geen ‘locals’, geen ‘cafeteria’, ‘ristorante’, ‘farmacia’ en ‘correos’ etc… Sommige waren zelfs illegaal neergezet, of was het niet duidelijk welk terrein of bijgebouw nu wel of niet bij de Finca hoorde of van wie hij was. Ook waren niet alle Finca’s geschikt om die uiteindelijk als Bed & breakfast te kunnen exploiteren. In sommige gevallen lag de Finca te ver van ‘de potentiële klanten van een kapsalon’, of te ver van een school voor Theresa, etc…
In november 2007 is Henk weer teruggevlogen maar nu met Fenna. Ditmaal met het doel de Costa Blanca Noord te bezoeken. Ook dit hebben we grondig gedaan, weer meer als 3000 kilometer gereden en weer honderden huizen, tientallen dorpjes en steden bezocht. Ook is Henk een paar dagen met Fenna naar de Costa Blanca Zuid geweest om Fenna van deze sfeer te laten proeven, want we moesten ons er natuurlijk wel allemaal thuis voelen en zo werd het uiteindelijk …………………..Costa Blanca Zuid.
Uit financiële overwegingen en vanwege de meeste kans op overleven, hebben we uiteindelijk gekozen voor het dorp Guardamar del Segura. Guardamar is een leuk dorp om te wonen en te werken en was uiteindelijk ook een perfecte plek om onze kapsalon op te zetten. Guardamar was van oorsprong een oud vissersdorpje, maar verschillende keren verwoest door aardbevingen en ruzies tussen de Moren en Christenen. Thans is het een dorp dat voornamelijk gericht is op de toeristen en daarvan ook grotendeels moet leven. Guardamar staat bekend om de mooie duinen en parken, en de eindeloos mooie uitgestrekte stranden. Zomers barst het er trouwens van de gezellige (vis)restaurantjes aan de verschillende boulevard en in het dorp en is er elke avond een traditionele ambachtelijke handwerkmarkt.
Tenslotte zijn Henk en Fenna in februari 2008 nog 1 keer teruggevlogen. Nu om een appartement te zoeken in Guardamar en een geschikt locatie voor een kapsalon. Het appartement was eigenlijk heel snel gevonden. Het ligt werkelijk uniek aan de duinen op 200 meter van het strand en ondanks midden in het centrum, toch rustig gelegen. Op 500 meter vonden we tevens een mooi ‘typisch klein Spaans ‘local’ voor een kapsalon. Op 100 meter vonden we ook nog een leuke Spaanse school voor Theresa. Maandag 1 juni bestond Hairpoint inmiddels 1 jaar. Wat gaat de tijd toch ongelofelijk snel. Het ene moment heb je nog een mooie kapsalon in Nederland en het andere moment run je een kapsalon in Spanje. Uiteindelijk en voordat je weet, ben je alweer een jaar verder. Eigenlijk is Hairpoint niets meer als een oer-Hollandse, maar wel eigentijdse moderne Nederlandse kapsalon, dus -zeg maar- de kwaliteit van eigen bodem, maar dan op Spaans grondgebied. Wordt vooral platgelopen door de Spaanse lokale vrouwen, die graag naar een buitenlandse kapper gaan. Daarnaast veel Spaanse toeristen uit Madrid, Barcelona, Valencia etc... Tenslotte Duitsers, Engelse, Scandinaviërs, Russen zowel toerist, resident, half resident etc. Oh ja, wat dachten wij in het begin ook alweer, we openen een Nederlandse kapsalon voor de Nederlanders in Spanje, niet dus......Soms is het meer een toeristische attractie, dan dat het wat weg heeft van een kapsalon.
Fenna werkt nog steeds op het cruiseschip en blijft daar voorlopig nog werken. Zij zorgt voor een constante bron/stroom van inkomsten, voornamelijk ter dekking van onze vaste kosten, de hypotheek en ons levensonderhoud. Ik run fulltime de kapsalon die we ondertussen al aardig aan de draai hebben. De kapsalon zorgt nu ook voor inkomsten. Henk regelt alle dingetjes erom heen voor ons 4, doet het huishouden en zorgt voor Theresa. Op dit moment zit Theresa op een Spaanse school in Guardamar en zij heeft het enorm naar haar zin. We zijn nu anderhalf jaar verder en nu de kapsalon ook goed draait, gaan we bezig met het ontwikkelen van de rest van ons plan. Het zou mooi zijn als Fenna en Henk in de tussentijd ook in Spanje werk zouden kunnen krijgen. Op die manier kunnen we een sterke basis creëren voor het verwezenlijken van ons plan. Nu nog op zoek naar een mooie geschikte Finca voor ons uiteindelijke gezamenlijk droom en dan hopen we nog één keer te moeten verhuizen, maar dan wel binnen Spanje.
Met vriendelijke groet,
Maaike Hummel
