EmigreerMagazine.nl

Surfen en werken op Bali

Surfen en Werken op Bali,

Joost Endlich in Kuta

Pagi Allen, oftewel morge!

De eerste dagen zitten erop en dat gaat prima zo.

Maar eerst nog even iets over mijn visa ophalen, dat ging in het begin niet zo vlotjes.

Dat zit namelijk zo: wanneer je een werkvergunning (kitas) krijgt,dan moet je binnen een aantal dagen in het land zijn en de boel geregeld hebben. In mijn geval was dit net iets meer voor vertrek. Van te voren even gebeld hoe het allemaal moest en wat ik mee moest nemen. Alle papieren waren in mijn bezit, behalve een formulier en die zou ik op de ambassade terplekke moeten invullen, zo gezegd zo gedaan. Vrijdag een week voor vertrek op naar Den Haag, waar de ambassade gevestigd is.

Daar aangekomen kom ik het halletje binnen waar een man op een stoel zit te wachten. In de gang zie ik nog een apparaat voor nummertjes staan en vraag aan de heer. Moet ik een nummertje trekken. Neu, dat is niet nodig we zitten hier met zijn 2-en.

Ineens horen we ping ping ping en zien het bord met nummertjes driftig verspringen. Enig sinds driftig vraagt de vrouw: Hebben jullie geen nummertjes? Beetje verdwaast kijken we naar elkaar. Op dat moment komt een meisje binnen die wel een nummertje heeft getrokken en gaat zitten. De vrouw achter het loket blijft driftig op de knop drukken en de nummertjes blijven verspringen en vraagt wederom pissig aan het meisje: Heb jij dan geen nummertje?

Jawel, maar het bord staat op 50 en ik heb nummer 64!!!!!!!! Classic!!! Gelukkig mocht ik van haar wel voor en kom bij het loket aan geef mijn papieren en vraag om het formulier dat ik nog moet invullen.

Die moet je downloaden van de site zegt de dame. Site!! Site!!! Er staat niets op de site en mij is verteld dat ik hier het formulier zou krijgen. Kunt u het niet voor mij uitprinten probeer ik nog? Nee u moet het online invullen en hier hebt u de link TOT ZIENS. En daar stond ik weer buiten na een uur gereden te hebben en zonder ook maar iets geregeld te hebben. Gelukkig had ik een maatje in den Haag wonen waar het formulier ingevuld kon worden, maar tegen de tijd dat het klaar was, was het loket al weer dicht!! Nu nog maar een dag om het te regelen, anders was het een NO GO.

Maandag met inmiddels de goede formulieren terug en alles werd zonder slag of stoot in ontvangst genomen door de dezelfde nu zeer vriendelijke dame. Nu wachten tot 2 dagen voor vertrek en dan de boel ophalen. Weer naar Den Haag en moet nu op een belletje drukken. Daar komt dezelfde dame aanlopen en neemt zonder mij een blik waardig te gunnen mijn bonnetje in en pakt mijn paspoort en geeft het. Zonder ook maar iets gezegd te hebben en mij aangekeken te hebben. Die is binnen. Hoera, want nu mag ik toch echt weg en een jaar blijven in Indo.

De week erop vliegt voorbij en voor ik het weet is het tijd voor afscheid. Ooh wat heb ik het moeilijk om mijn hondje achter te laten ( en nog steeds). Gelukkig is ze in goede handen en zal het komende jaar het huis van mijn ouders gaan terroriseren. Alle bagage was in de weken ervoor al bij elkaar gegooid en ik zit toch wel lelijk met een teveel aan kilo’s. We nemen de gok en een extra tas gaat mee om iets overtolligs eruit te halen.

De dag van vertrek:

Tranen met tuiten als ik die kleine aap voor het raam zie staan vanuit de auto. Het is nu toch wel erg definitief. Zo veel zin als ik heb om te gaan, zo erg kan ik hier mee omgaan. Het gaat gewoon niet om dat beest mee te nemen.

Lekker vroeg komen we op Schiphol aan, want ik wil snel inchecken en dan gezellig nog even een kop koffie drinken met iedereen die me komt uitzwaaien. Dit valt tegen. Er staan al een enorme rij en maar 2 balies open. Na een half uur ben ik nog geen meter opgeschoven. Pas na 45 minuten gaan er nog een paar open en komt er schot in de rij. Na ruim een uur ben ik aan de beurt en wat we al vermoedden ik heb te veel kilo’s. Er moet 6 kilo uit. Wonderbaarlijk lukt dit vrij makkelijk en nu ik dit schrijf, weet ik niet eens meer wat eruit is gegaan. Zoveel had ik het nodig.

We besluiten eerst bij de douane te gaan kijken of daar een rij staan voordat aan de koffie gezeten wordt. Tjezus wat een rij! Had net zo goed naar Bali kunnen lopen zo lang.

Zo wordt het geplande afscheid een kortstondig tot ziens en wederom sta ik een uur in de rij.

Ik heb niet eens tijd om het beloofde cadeau voor een maatje van mij te kopen en moet gewoon rechtstreeks naar de gate om te boarden. De rest gaat allemaal wel vlotjes en de vlucht verloopt helemaal goed (op het slapen na), maar met films on demand is dit helemaal geen probleem. Op kuala Lumpur komt Klaas vaak nog even om de hoek kijken, maar eenmaal de lucht op weg naar Den Pasar Bali gat het weer helemaal goed. Ik zit namelijk in mijn eentje op een 3 persoons plaats. Languit lig ik daar. HEERLIJK. Ik wordt zelfs wakker van mijn eigen gesnurk en er ligt kwijl op mijn trui. Ik denk dat de omstanders wel gelachen hebben.

Bij aankomst is er niemand die al een visum in zijn paspoort heeft en kan zo naar de Balie en na een paar stempels sta ik zeer rap bij de lopende band. Dit heb ik wel eens anders meegemaakt. Kom je aan na 16 uur vliegen mag je nog een uur in de rij staan. Dit heb ik natuurlijk al op Schiphol gedaan en dit compenseert mooi. Vrij snel komt de bagage aanrollen en mag na een kort vraagje: do you have Alcohol of sigaretten. Zo doorlopen. Heerlijk dat er dan buiten iemand met een bordje Mr Endlich klaar staat tussen de massa mensen.

Made de Ombak Bagus huis chauffeur brengt mij naar de Homestay, waar de werkster Maria alles al heeft klaargemaakt en mij hartelijk Ontvangt. De pomp van het water blijkt niet te werken en mag gelijk aan de slag. Made en Maria staan mij bij om het te regelen. Helmaal super als je een jet lag hebt. Nad de technische man de boel heeft gefikst kan ik eindelijk naar het zeetje. Van Maria mag ik haar brommer huren voor een 1,5 euro per dag. Het surfrack zit er nog niet op en mag nu op een schakelbrommer met mijn board onder mijn arm naar het strand. Dit is wel even wennen.

Eenmaal aangekomen is het offshore en headhigh. Heel vervelend aankomen is dit en surf tot ik niet meer kan. Acht tot tien turns op een golf is geen uitzondering. Helemaal stoked.

Daarna uitgeblust in de beach warung de eerst nasi naar binnen gewerkt met een bintangetje.

Om 8 uur ben ik helemaal stuk en ga pitten. Van pitten komt niet heel veel, nou ja ik val wel goed in slaap, maar om 02:00 lig ik toch weer zwetend klaarwakker. Ik sms eventjes naar Nederland, wat met een Indo sim kaart maar 500 rupiah is, omgerekend 0,04 cent.

Om 05.30 schrik ik wakker en het lijkt net of iemand het licht aan heeft geklikt. Ik kijk naar het bovenraam en snap er helmaal niets van. Ik heb toch helemaal geen buren. Hoe kan het licht daar branden??? Ik ga het toch maar even checken en het blijkt gewoon licht te zijn buiten. Het leek lettelijk of er een knop omging!!!

Ben nu toch wakker en pak de brommer die inmiddels een surfrack heeft en scheur naar het strand. Windstil schouderhoog en peeling. In pislauw water peddel ik naar buiten en maak een paar hele dikke ritten. Dit is het leven. Na de sessie een banana pancake en een mixed juice naar binnen gewerkt en naar “huis” raar klinkt dat ‘naar huis”.

Nog even een uurtje naar bed en dan komt iemand van het agentschap wat mijn visa regelt om mijn paspoort op te halen. Helemaal niemand komt!!!! Om vier uur krijg ik een sms, met excuses dat er niemand is gekomen. Dit zal nog wel vaker gebeuren. Ondertussen is mijn eerste gast Jogchem aangekomen (ja ik schrijf het goed) en heeft al een door ons geregelde surfles gehad. Hij heeft een surfpakket genomen met 6 dagen verblijf en 5 dagen surfles.

Hij is nu al zo stoked dat hij al zijn Bali cultuur trips wil laten vallen en alleen nog wil surfen.

Als een volleerd Homestay eigenaar laat ik heb het reilen en zeilen van de Homestay zien en regel een brommertje voor hem die ’s avonds gebracht wordt. Omdat hij nog geen vervoer heeft neem ik hem mee naar de supermarkt waar ik het eerste ombak ontbijt aanschaf voor de volgende morgen, daarna gaan we nog even naar het strand en kijken naar de zee en eten een hapje. Daarna naar de Homestay voor een biertje toe.

Vandaag is de swell toegenomen en is nu overhead en surf een paar goede bakken en heb een paar echt lekker turns met veel spray. Kicken!! Daarna ontbijt gemaakt, wat ook nog eens goed in de smaak valt zover het kon. Jogchem bleek namelijk allergisch voor banaan en vor sesamzaad. En raad is wat k had. Ja hoor een banaantje gesneden en brood met sesamzaad.

Gelukkig valt de mango, kofie en gebakken ei wel in de smaak.

Nu wachten op Ivo, die er zo aankomt.

Ik hoop vanaf volgende week zelf internet te hebben, zodat er bijna dagelijks een kort berichtje kan staan en natuurlijk wat pics. Wanneer ik aan het internetten ben aan het strand, dan zal ik het aangeven, dan kunnen de surfers onder ons live via de webcam zich vergapen aan de golven. Wie niet surft en het gewoon leuk vindt kan mij zien. (skype: joost endlich)

Naast veel, heel veel goed surfen gebeurt hier ook nog wel eens wat anders.

Zo had ik elke keer dat ik ’s nachts het toilet in liep een tweetal rode mieren on steroids rondlopen op de muur. Ach denk je dan: het zijn de tropen, daar gebeurt dit, totdat ik op een ochtend nog grotere mieren zag lopen met vleugeltjes. Deze waren ongeveer 1,5 a 2 cm lang!!!. Dit is niet goed bedacht ik mij, want vleugels betekend een nestje dat uitkomt en dat betekend nog meer mieren. Ik had al gezien dat Ivo een spuitbusje had staan om alles te verdelgen met poten en vleugels en nu dus tijd om dit te gaan gebruiken. Omdat ik niet helemaal wist waar die beesten cq insecten vandaan kwamen heb ik eerst maar een beetje het spoor gespoten waar ik ze elke nacht zag lopen. Dit ging best goed, want het resultaat hiervan was dat ik nu al 2 nachten lang niets heb gezien. De derde nacht waren ze er ineens weer en nu met nog meer!!! Help!! Tijd voor een tweede spuit sessie. Alle gaten die maar in het toilet te vinden waren kregen nu de volle laag. Pas toen ik bij de wc bril onder het reservoir spoot. Kreeg ik resultaat. 100derden lijken vielen van onder het reservoir naar beneden. Hier heb ik dus zeker wel enige tijd zittend doorgebracht bedacht ik mij nog. Wat als zo’n ding in mijn scrotum had gehapt!! Moet er niet aan denken.

Even de emmer met water gepakt en zo het massgraf weggespoeld. Nu nog even de fan op volle toeren om ervoor te zorgen dat ikzelf niet het slachtoffer wordt van de verdelgeractie, want spul om beestjes dood te maken, dat hebben ze hier wel.

Nu kwam de buurvrouw ook nog even langs met de vraag of wij wel trek in ayam hadden, want ze had te veel kippen rondlopen. Jazeker een vers kippetje gaat er wel in. ’s Avonds aan het internetten met het thuisfront, waar op dat moment de buurvrouw binnenwandelt. Nou binnenwandelt, je hoort het woord permissie (toestemming) en voor je kunt antwoorden staan ze binnen. O ja ik was aan het internetten. Ik zeg via skype tegen mijn moeder: de buurvrouw komt net kip brengen. O wat lief zegt ze. Nou lief zeg ik. Ze heeft ze net geslacht!

Maar lekker was het wel.

Van de week met Ivo de laatste handeling proberen te verrichten voor de Kitas en om 10 uur hebben we een afspraak bij de Immigrassie, waarna wij met de Kitas een heuze Indobank rekening zullen openen. Wanneer we aankomen staat de parkeerplaats vol met brommers en auto’s, dat beloofd niet veel goeds. Gelukkig hebben we een mannetje en dit mannetje is er al vroeg bij geweest, zodat we nummertje 17 hebben. Dit blijkt A17 te zijn en ze werken ook met C nummers. We komen binnen wanneer nummer 4 wordt omgeroepen en zo zitten we ruim 1,5 uur om allerlei nummers omgeroepen te worden, behalve de onze. A17 hoor ik en loop naar buiten om ons mannetje te halen, weg mannetje. De paniek slaat mij even toe, want nu het nummer is omgeroepen heb ik geen idee waar ik nu heen moet. Gelukkig is ons mannetje via een andere deur weer naar binnengekomen en begeleid ons naar een kamer, waar een immigrasie officier ons opwacht met een fotocamera. Waarom een fotocamera. Ik zie mijn kop al in 12 fout op het formulier wat op de computer staat!!!! Toch moet de kiek gemaakt worden en ik mag, nee ik moet zelfs gewoon lachen op de foto.

Daarna naar een andere officier die wat gewone vragen stelt en wat opschrijft. U bent klaar. Verbaast sta ik op, want ik heb mijn Kitas nog niet. Met mijn dossier in handen loop ik naar het mannetje. Ben ik nu klaar vraag ik. Yes Mr, file is further in progress now. In progress?Ik zou toch de Kitas vandaag meekrijgen, maar het antwoord is resoluut. Ik krijg in de loop van de week alles thuis. Daar staan we dan, klaar om naar de bank te gaan. Alles wat je in Indo doet, dat doe je in 1,2, nee zelfs 3 keer. We gaan weer naar huis.

‘s Avonds kijken we een filmpje en ondertussen probeer ik het thuisfront met de webcam de Gekko op de muur te laten zien, maar elke keer als hij verschijnt, stopt het internet, of de webcam, of komt Ivo binnenlopen, waardoor het beest wegsprint. Resultaat een uur proberen en geen Gekko meer gezien.

Even later zit er een 5 cm grote wesp of ander gevaarlijk groot vliegend steekwapen op het plafond. He Ivo moet je zien. Ivo kijkt op draait zich om en loopt naar bed. Zal wel de gewoonste zaak van de wereld zijn, zo’n vliegend steek projectiel. Voor mij in ieder geval niet.

Vandaag Greenballs/Bali Cliff gesurft. Een mooie headhigh golf en helemaal niemand in het water. Helemaal goed dus. Alleen wel een heleboel rotzooi. Elke keer wanneer ik onder een golf doorduik, lijkt het wel of de kliko over mij heen leeggestort wordt. Sommigen vinden dit wel leuk, want een grote zeekoe die af en toe met zijn grote rug even laat zien eet zich een slag in de rondte. Wel gaaf om te zien in zo’n spiegel gladde zee met af en toe een flinke golf.

Een hele goede surfsessie gehad hier, die het 4:30 opstaan meer dan waard was.

Tja de honden. Er zijn er natuurlijk duizenden op Bali, misschien wel net zo veel als inwoners en wij hebben er twee hier Luna en Blackie, maar keffie en blaf zijn betere namen. Ik dacht dat die van mij kon keffen, maar dit is keffen in het kwadraat. Zeker nu hiernaast een huis gebouwd wordt en er mensen af en aan lopen. Dat die beesten niet schor worden. Ze zijn overigens verder hartstikke lief en zeer makkelijk met eten. Die besten eten werkelijk alles. Complete skeletten van kippen varkens, echt alles. Die van mij zou bij het eerste botje al gestikt zijn.

Pagi!

Link naar website: http://www.ombakbagus.com/

( link naar weblog) http://www.pipodekloon.nl/forum/viewtopic.php?t=4153&sid=cb14e4ef3738182c3aaf37d44bfd4548