EmigreerMagazine.nl

Ons Emigratieverhaal, Auvergne Frankrijk

Even voorstellen: Wij een gezin, allen geboren en opgegroeid in het dorp Heemskerk. Ik,Natasja(38) en Marco(38) met onze 2 kinderen Daan(14) en Bodill(7) besluiten net nadat ons huis helemaal is opgeknapt en onze zaak aan huis reeds 12 jaar goed draait, dat we toe zijn aan een nieuwe uitdaging. Dit word uiteindelijk emigreren naar zuid Frankrijk om daar gîtes te gaan bouwen en te gaan verhuren en om van het klimaat, rust en ruimte te gaan genieten. Als gasten bij ons komen voor hun vakantie is het eerste wat ze altijd vragen “hoe zijn jullie hier toch zo terecht gekomen”.

En dan begint ons verhaal eigenlijk. Wij hadden in Nederland ons eigen huis al helemaal verbouwd, alleen de 4 muren waren blijven staan verder hebben we alles vernieuwd. Ook hadden we een eigen elektronica- en computer reparatiebedrijf in een bedrijfsruimte aan huis, die we ook in orginele staat hebben verbouwd. Dat vonden we zo leuk dat toen het na 7 jaar allemaal af was en we in ons huis zaten van “wat zullen we nu eens gaan doen”. De gedachten kwam toen op om een vakantiewoning te gaan zoeken, als investering voor later en om met de vakantie naar toe te gaan. Omdat het op rij-afstand van Nederland moest zijn werd het midden Frankrijk, in de Auvergne waar we voor een weekje heen gingen om het een en ander te gaan bekijken.

Tijdens het weekje kijken daar kwamen we erachter dat er vrij weinig te doen was, de omgeving was mooi er was ruimte maar verder eigenlijk niet veel. Tijdens de avondjes daar in dat weekje hebben we ons afgevraagd “wat als we alles in Nederland nou eens gaan verkopen en dan in Frankrijk gaan wonen” en dus ook werken. Marco zag het toch ook niet zitten om zijn huidige werk tot aan zijn pensioen te gaan doen. We dachten toen aan gîtes verhuren en aan mooi weer, dus zouden we wel wat zuidelijker moeten gaan zitten. En zo is het plan ontstaan, wat een vakantiehuis moest worden werd nu definitief emigreren naar Frankrijk. Eenmaal thuis gekomen zijn we weer uren en avonden op het internet wezen zoeken naar huizen die te koop stonden en welke streek moest het dan gaan worden.

Duizenden huizen gingen voorbij opzoek naar minimaal 3000m2 en een huis met een aantal bijgebouwen die we konden gaan ombouwen tot vakantiewoningen. De bedoeling was om in het departement Aude iets te vinden, we vonden een aantal huizen op het internet en vertrekken weer met het hele gezin voor een weekje huizenjacht. Tijdens dit weekje vallen er al snel een aantal huizen af, te klein, te slechte staat (op de foto leek het heel wat), of totaal niet wat we zochten. Er was nog één huis waar ons oog op was gevallen en dat lag in de Midi Pyreneeën, dus vanaf waar we logeerde toch nog een 250 km rijden. We gingen er toch op af en hadden een afspraak met de makelaar, bij aankomst op het makelaars kantoor belde ze nog even met de eigenaar om de afspraak te bevestigen. Wat bleek, het huis was een dag ervoor verkocht. De makelaar zei “jullie zijn er nu toch, laten we nog even in de computer kijken of er nog iets anders voor jullie bij zit”.  We gaven met een beetje tegenzin weer onze wensen op, we waren best wel teleurgesteld.

Ze had met onze wensen 3 huizen uitgezocht en we gingen weer op pad. Het eerste huis waar we aankwamen was een boerderij met een aantal schuren en 1 hectare aan grond en een adembenemend uitzicht op de Pyreneeën.Het was in een klein dorpje “Mascaras” met 320 inwoners. Dit was precies wat we zochten, misschien iets te veel grond maar dat is beter dan te weinig.Ook stonden er verschillende fruitbomen in de tuin en honderden meters bramenstruiken waar later vele potten jam van werden gemaakt. Ook telde de tuin veel kersenbomen en vandaar dat onze naam www.Lesneufcerisiers.eu (de 9kersenbomen) is geworden. We zijn daarna nog naar 2 andere huizen wezen kijken maar we waren er eigenlijk al helemaal uit dit moest het worden.

In December 2006 zijn we eigenaars geworden van ons nieuwe thuis, weer met het hele gezin voor een week richting Frankrijk. Na het tekenen was het dan zover, we kregen de sleutel en mochten ons nieuwe huis in. Mijn indruk die dag was toch iets anders dan die van afgelopen Mei, toen scheen de zon volop en alles was mooi groen. Nu was het een regenachtige winterdag alles was nat en vochtig, heel even dacht ik “waar zijn we aan begonnen”. Maar na een paar dagen op onze nieuwe stek met de openhaard erbij voor een beetje warmte en wat eigen spullen neergezet, begon het gevoel van de juiste keuze toch weer terug te komen. En is sindsdien niet meer weggeweest!Juli 2007 hebben we dan de stap genomen om daadwerkelijk te gaan emigreren, ons bedrijf hebben we dan inmiddels verkocht aan één van onze werknemers.Ons eigen huis staat dan nog steeds te koop maar we besluiten om toch te gaan want we hebben geen idee hoe lang dit nog gaat duren. De bedrijfsruimte naast het huis verhuren we zodat we iets lichter zitten in onze (dubbele) lasten.

Wij vonden Juli een mooie periode ook voor de kinderen, ze hadden de vakantie maanden Juli en Augustus om aan hun nieuwe woonomgeving te wennen en dan konden ze rustig in September met het nieuwe schooljaar beginnen.Onze dochter Bodill toen 5 gaat naar de dorpsschool en onze zoon Daan toen11 gaat naar de stad Tarbes naar het voorgezet onderwijs met een speciale taalklas voor buitenlandse kinderen. Bodill heeft maar een paar dagen nodig en vind alles leuk op school, ze zei “Ik versta er niets van mama maar ik doe gewoon wat hun doen!”. Ze zegt de eerste paar maanden niets in de klas en dan langzaamaan begint ze woordjes Frans te praten. En na een half jaar kan ze alles al verstaan en aardig goed spreken. Daan daarin tegen heeft zijn leeftijd tegen en bij hem duurt het allemaal wat langer voordat hij zijn draai heeft gevonden.  

Dan gaat de bouw van de gîtes echt van start, de kinderen naar school en wij vullen onze dagen met verbouwen. Omdat we in Nederland ook alle verbouwingen zelf gedaan hebben en daar veel voldoening uit haalde is dit ook hier het geval. We doen alles zelf , de electra, het tegelwerk, verven, tekeningen maken voor de vergunningen, kozijnen plaatsen, betonstorten, metselen, filter maken voor septic tank, noem het maar op en wij hebben het door onze handen gehad. Het enige waarvoor we iemand nodig hadden was voor het graven van een gat voor de septic tank, het filter, en het enorme gat voor het zwembad. Daarvoor hebben we iemand laten komen met een graafmachine, maar dat is dan ook het enige geweest en daar zijn we best trots op. 

Tijdens de bouw van de eerste gîte “La Cerise” gaat in december 2007 onze website voor het eerst in de lucht, ook snel komende eerste boekingen binnen. Er waren nog geen foto’s omdat we zelf druk met de verbouwing bezig waren maar toch gaf het de mensen genoeg vertrouwen om alvast voor de zomer te gaan boeken. Dat maakt dat je er een hoop voldoening uit haalt. De deadline was 1 mei en werd net als in de tv programma’s op het nippertje gehaald. S’morgens moesten de laatste meubels er nog in en snel een dweil er doorheen. Toen we de laatste kast naar binnen droegen kwamen de eerste gasten.  Tegenslagen hebben we ook meegemaakt, niet alles ging van een leiendakje.Uiteindelijk heeft ons huis in Nederland 2 jaar te koop gestaan voordat het werd verkocht, een behoorlijke financiële tegenvaller. Niet alleen draag je 2 jaar lang de kosten van 2 huizen, ook stonden de huizenprijzen onder druk waardoor de verkoopprijs lager was dan waar we op gehoopt hadden. Ook kregen we het niet voor elkaar om hier een zorgverzekering rond te krijgen, we hebben uiteindelijke een maand of 7 zonder zorgverzekering gezeten. En dat maakt het af en toe best wel spannend, je haalt je wel eens dingen in je hoofd “als dit maar goed gaat of als dat maar niet gebeurd”.

Toen we hier aan kwamen hadden we een heel plan met hoe we het allemaal gingen aanpakken en vooral ook hoelang het zou gaan duren om het af te krijgen. Het moesten 3 gîtes worden met een zwembad en ons woonhuis moest ook nog helemaal verbouwd worden. Wij met onze roze bril op “dat lukt wel in een jaartje of 2”, we zijn nu 2 jaar verder en we hebben 2 gîtes af en het zwembad. Daar hebben we ons dus het meest op verkeken, dat alles hier meer tijd zou kosten wisten we wel, maar we hebben ons daarin toch nog behoorlijk misrekend. En elk jaar dat het langer duurt teer je een jaarsalaris in op je budget. Maar op dit moment hebben we 2 verhuurseizoenen achter de rug en kijken er met een goed gevoel op terug, de gasten zijn enorm tevreden en dat is toch waar je het allemaal voor doet. Het geeft een goed gevoel als gasten vertellen dat ze het zo leuk hebben gehad en dat ze de gîtes zo mooi vinden. Dat maakt al het harde werken het meer dan waard. Want in Nederland hadden we het al best druk met een eigen zaak en dachten dat het hier iets minder druk zou worden.

Dit is nog niet het geval. Om alles hier op te bouwen zoals we het voor ogen hadden zijn we de komende 2 jaar ook nog volop bezig met verbouwen. Pas daarna kunnen we misschien de vruchten plukken van 4 jaar keihard werken. Op dit moment is de 3e gîte  aan de beurt en moet half Juni 2010 af zijn. Dus er is alweer een tijdsdruk, maar dat maakt ook weer dat je je volledig inzet omdat het dan ook echt af moet zijn. Deze gîte word tevens geschikt voor mensen in een rolstoel dus weer een nieuwe uitdaging en ervaring. Daarna is dan eindelijk ons eigen huis aan de buurt voor een flinke renovatie. Daar blijven ook weer de 4 muren alleen staan en moet alles vernieuwd worden. De gîtes gingen voor om toch alvast wat inkomsten binnen te krijgen, want als je alleen maar geld uitgeeft gaat het best hard met het budget.

Als we nu terug kijken op de afgelopen 2,5 jaar hebben het gevoel dat we de juiste keuze hebben gemaakt, we voelen ons echt thuis hier. En natuurlijk mis je familie en vrienden, maar door internet, onze bezoekjes aan Nederland, en de bezoekjes van vrienden en familie bij ons, maakt dat het gemis een stuk minder wordt. We hebben ook een weblog die we zijn begonnen om onze familie en vrienden op de hoogte te houden van het wel en wee in “ons Frankrijk avontuur” maar inmiddels lezen ook vele andere de weblog en krijgen we er veel leuke reacties op. Het eerste jaar hebben we er zelfs een aantal boekingen door binnen gekregen. Nee, spijt hebben we zeker niet. En spijt kun je alleen krijgen van de dingen die je niet gedaan hebt……..Meer weten over ons project, bekijk eens onze site op www.lesneufcerisiers.eu  of neem een kijkje achter de schermen op onze weblog over het wel en wee van de verbouwingen 

www.petersinfrankrijk.web-log.nl