Nieuwe serie, Ik Vertrek

Persbericht nieuwe serie ‘Ik Vertrek’ (TROS) najaar 2009:
‘15 nieuwe afleveringen vol spanning en avontuur’.  

Het zal je maar gebeuren: je bent twintig jaar getrouwd, de ratrace in Nederland zat en samen met je gezin helemaal klaar voor la Dolce Vita in Italië. Je koopt samen met je man het pand van je dromen temidden van uitgestrekte olijfboomgaarden. Wat had moeten uitmonden in iets schitterends, wordt onverwacht een grote desillusie. De vergunningen komen maar niet door, de gemeente legt een bouwstop op en tijdens de verbouwing wordt je inboedel door ratten aangevreten. En dan blijkt pats boem, dat je huwelijk ook nog eens als een zeepbel uiteenspat. De scheiding wordt aangevraagd en er zit niets anders op dan de zo geliefde Bed & Breakfast te verkopen.

Of: je bent zestien, woont bij je moeder en haar vriend en wordt geacht met dit verliefde stel macrobioten naar het armlastige Slowakije te emigreren. Eenmaal bij het ‘nieuwe’ huis aangekomen, blijkt dat er wel een wc-hok is, maar geen pot. Het dak lekt, verwarming en stromend water ontbreken en de badkamer wordt opgesierd door meerdere muizenlijkjes… Je ouders mogen er dan een sport van maken om zelfvoorzienend te gaan leven: jij weet niet hoe snel je terug moet naar het welvarende Nederland waar water gewoon uit de kraan stroomt en er gewoon gepoept kan worden op een ordentelijke wc.

Het heeft even geduurd, maar de makers van ‘Ik Vertrek’ hebben niet stil gezeten. Een jaar lang heeft producent René Stokvis Producties voor de TROS 15 nieuwe gezinnen gevolgd tijdens hun emigratie naar de meest exotische, primitieve of emigrant-onvriendelijke oorden. Sommige gezinnen zijn voor hun aflevering zelfs twee jaar lang gevolgd. Tussen 10 september en 17 december a.s. komt de ‘Ik Vertrek’-kijker wekelijks in Frankrijk en Spanje, maar ook in het armlastige Slowakije, dunbevolkte Zweden en aan corruptie onderhevige Brazilië. Er komen gezinnen aan bod die hun droom achterna reizen, maar in veel gevallen overdonderd worden door de dagelijkse, veel minder rooskleurige realiteit in het nieuwe land.        

“Eigenlijk gebeurt dat vrijwel al onze gezinnen wel. Je maakt een bepaalde voorstelling van hoe een emigratie zal uitpakken, bereidt de boel tot in de puntjes voor en dan zien wij vaak dat alles tóch 180 graden anders uitpakt”, zegt Ellen Danhof, eindredacteur van het populaire TROS-programma: “Neem bijvoorbeeld de twee gezinnen die wij net tijdens hun emigratie naar Frankrijk hebben gevolgd. Een baas en zijn secretaresse koesterden beiden dezelfde droom en bundelden hun krachten en daarmee gezinnen om samen een vakantie-kasteel in Zuid-Frankrijk te gaan runnen. Nog geen twee maanden na de verhuizing krijgt de baby van het jongste stel hersenvliesontsteking. Dat is in Nederland al heel erg, maar je voelt je dubbel verloren als je als ouder in een vreemd Frans ziekenhuis terecht komt, op twee uur rijden van het château waar op datzelfde moment wél 30 motorrijders bij je nieuwe ‘collega’s’ op de stoep staan voor hun natje en droogje. Je kunt als emigrant alles fantastisch voorbereiden, maar dan nóg kan het nieuwe leven als een kaartenhuis in elkaar storten door onvoorziene gebeurtenissen als deze.” 

Nederlanders willen meer rust, ruimte, een beter klimaat en minder bemoeizuchtige overheid 

Uit onderzoek dat begin dit jaar door visaspecialist Buysse Immigration onder duizend emigranten werd gehouden, blijkt dat Spanje onder Nederlanders de populairste emigratiebestemming is, gevolgd door Duitsland, Italië en Frankrijk. Buiten Europa zijn de Verenigde Staten, ondanks de recessie, de populairste emigratiebestemming. Wat Nederlanders onder andere aanspreekt aan emigreren, is een beter klimaat, meer ruimte en natuur om zich heen, een beter inkomen tegen lagere kosten, een relaxtere omgeving/sympathiekere mentaliteit en minder bemoeizucht van de overheid.

Ellen Danhof: “Ook onze mensen zeggen vaak dat ze Nederland ‘te vol’ vinden -hoe dubieus ons dat soms ook in de oren klinkt– en dat ze meer rust en ruimte om zich heen willen. Inclusief meer tijd voor hun gezin, al wordt dat laatste wel behoorlijk geromantiseerd, Wat emigranten vaak vergeten, is dat je als zelfstandig ondernemer in een nieuw land juist veel harder moet werken dan je voorheen bij een baas deed. Zeker als je een horeca-bedrijf begint dat vrijwel de hele omzet in een half jaar tijd binnen moet zien te halen. En geld voor oppas, dat hebben de meeste stellen niet in hun begroting opgenomen... Maar hoewel onze kandidaten zeker in het begin keihard moeten werken, hebben zij hun kinderen wel meer om zich heen. Waar voorheen het busje van de naschoolse opvang moest worden ingeschakeld, kunnen ze nu ineens zelf hun kinderen uit school halen. Die vrijheid, het eigen baas zijn temidden van mooie natuur en meer ruimte, maakt over het algemeen toch erg gelukkig.”  

De keerzijde van emigreren