Na een moeilijke periode in ons leven hebben we besloten een compleet nieuw leven te beginnen
Na een moeilijke periode in ons leven hebben we besloten een compleet nieuw leven te beginnen.
Ik ben nu 57 jaar en heb besloten nog eenmaal het roer 180 graden te draaien. Afgelopen november ben ik met mijn vrouw Janny, waarmee ik inmiddels ruim 30 jaar ben getrouwd, naar Spanje afgereisd om te kijken of daar eventueel een toekomst zou kunnen liggen. We hadden een bungalow van vrienden gehuurd aan de Costa Blanca en wilden kijken of we eventueel in die regio een "Bed & Breakfast" zouden kunnen starten.
Drie weken hebben we rondgetrokken en met diverse makelaars tientallen objecten bekeken. Alleen al aan de "Costa Blanca zijn er honderden immobilien(makelaars) en misschien wel meer dan duizend. Na een week vonden we een prachtige casco woning aan de rand van de stad Pego. Dagenlang heb ik nauwelijks geslapen en was ik maar bezig met tekeningen maken. Ja zelfs over de uitnodigingen had ik nagedacht. Toen we na een week hoorden, dat dit casco illegaal was neergezet stortten onze wereld een ogenblik in. Als je zo bezig bent geweest op zo'n prachtige locatie tussen de sinasappelbomen met uitzicht op zee en het gaat op het laatst niet door dan is het echt balen.
Na een paar dagen hadden we weer moed verzameld en vonden in de Jalon vallei een klein pension met volledige vergunningen. Het was wel wat klein: voor maximaal 8 gasten en het lag wat boven ons budget, maar toch overwogen we de week erna een bod te doen.We waren op dat moment drie weken in Spanje en de laatste week van ons verblijf zou onze zoon Maarten-Hendrik zich bij ons voegen. We hebben hem opgehaald op het vliegveld van Alicante en hij had voor ons een zeer prettige verrassing in petto. In plaats van zijn carrière in de Internet wereld wilden hij met ons meedoen in het opzetten van een B&B. Het pension in de Jalon vallei zou voor ons drieën te klein zijn en daarom hebben we hem een aantal objecten in de regio laten zien, die wij reeds eerder hadden bezocht. Maarten vond de regio veel te toeristisch en ook vond hij de huizenprijzen enorm hoog. Hij had daar groot gelijk in en daarom besloten we de laatste dagen van ons verblijf in Spanje een bezoek te brengen aan de provincie "La Murcia", waar ik via het Nederlandse bedrijf"Azur Assistence" ook aanbiedingen van objecten had ontvangen.
We werden ontvangen door een aantal mensen van Azur en de heer Paco van Stonehouse een Spaanse aannemer en tevens immobilien. Al snel vonden we de streek interessanter; mooier en rustiger. Na een aantal huizen te hebben bekeken vroeg Paco ons tijdens de lunch of we ook interesse hadden om te kijken naar een ruïne. We waren hiervoor in, maar hadden geen enkel idee wat we hierbij moesten denken. De ruïne die we te zien kregen en waar waarschijnlijk de meeste mensen huilend zouden zijn weggelopen vonden Maarten en ik direct top. Vanwege de snel invallende duisternis konden we niet veel meer doen, maar wij waren verliefd.
Ik vroeg Paco of hij een hotel wist en na da aanschaf van tandenborstels en schoon ondergoed werden we naar het hotel gebracht.Na een heerlijk diner en een goede nachtrust waren we de volgende morgen vroeg terug in Almendricos, het dorp van de dag ervoor. Paco liet ons nog enige objecten zien, maar wij wilden eigenlijk niets liever dan terug naar "onze" ruïne. Terug bij de ruïne hebben we met Inma de assistent van Paco een indeling gemaakt, waarna Paco uit zou rekenen wat zo'n totale renovatie zou gaan kosten. Inma vertelde dat hij daar een paar dagen voor nodig zou hebben, maar na enig aandringen kwam hij reeds in het café onder het genot van een goed glas wijn al rekenend op een bierviltje tot een prijs. Ik zei hem als hij onder een bepaald bedrag zou blijven hij een deal had. Hij dacht even na, stemde in en onder het genot van een extra flesje was de grond en de ruïne verkocht. Dus binnen 24 uur hadden wij de beslissing genomen.
De Nederlandse vertegenwoordigers van "Azur" waren verbaast en hadden zoiets geloof ik nog niet eerder meegemaakt.Hanneke en Constant van Azur Nederland vertelden ons, dat ze benaderd waren door de EO televisie om uit te kijken naar enthousiaste kopers. Ze vertelden ons dit en zij vonden ons de ideale kandidaten. Het leek ons een prima promotie voor het B&B adres, waar we heel snel een naam voor hadden bedacht "Casa Oasis" en stelden voor dat zij de televisie zouden bellen. Een paar dagen later werden we door de EO benaderd en na veel heen en weer bellen waren ook zij er van overtuigd, dat wij de juiste kandidaten die ze zochten. Er werd besloten om bij ons thuis een aantal proef opnamen te maken om daarna te beslissen of ze wel of niet met ons door zouden willen. Het werd een feest bij ons thuis en ze bleven zelfs gezellig mee-eten. Ze komen nu nog bij ons afscheid van Nederland op 22 februari a.s. om 9.30 uur, waar ook mijn zeemanskoor De IJsselmannen met een optreden afscheid zal nemen.
Dit koor ga ik trouwens geweldig missen. Toen ik zo in de put zat in 2002 waren zij voor mij een geweldige uitlaatklep. Ik denk er nu al aan om bijvoorbeeld in 2007 een festival in Spanje te organiseren, waar "De IJsselmannen" de topattractie moeten worden. Ook zal het afscheid van mijn moeder, die 84 jaar jong is heel erg moeilijk worden. Maarten gaat haar uitleggen hoe ze met een PC om moet gaan, zodat we heel veel E-mails kunnen versturen. Verder hopen we ze in augustus a.s. de opening van "Casa Oasis" te kunnen laten doen samen met de burgemeester van Almendricos.Op 23 februari a.s. hopen we in Almendricos aan te komen en op 1 maart rekenen we erop, dat Paco met de renovatie begint. Ik ga met Janny ook diverse dingen zelf doen en begin juni zal Maarten zich bij ons voegen.
Onze andere zoon Daniel gaat trouwens op 24 februari een heel ander kant op, namelijk naar Toscane in Italië. Hij heeft een aanbieding van een toprestaurant met twee michelin sterren "Arnolfo" om twee jaar in de keuken mee te draaien.Het vertrek uit Nederland kwam met rasse schreden naderbij. In eerste instantie wilden we heel vroeg vertrekken en de weken voorafgaand aan het vertrek van iedereen, die ons lief is afscheid nemen. Al snel zeiden een paar vrienden, dat we dat niet konden maken: Ze wilden ons graag uitzwaaien. Ik ben toen naar het koor gegaan en Freek Vriens (de kapitein van het koor) was ook direct enthousiast. Freek heeft het daarna aan de leden voorgelegd en er waren direct een aantal mannen bereid om te komen.
Vervolgens hebben we toen uitnodigingen verstuurd aan vrienden; familie en de buurtjes. Woensdagmorgen 22 februari zijn we vroeg opgestaan. In de schuur naast het huisje, dat we de laatste twee maanden hadden een ontbijt klaargezet. De schuur hadden we leuk aangekleed met foto's van "onze" ruïne, honderdvijftig broodjes belegd; krentenbollen; melk; jus d'oranje e.d. Het zag er goed uit en de eerste uitzwaaiers arriveerden rond 8.00 uur. De "IJsselmannen" waren met een grote groep gekomen, Zo vroeg hadden we nog nooit gezongen en dan op een doordeweekse normale werkdag zo'n opkomst dat geeft een geweldig gevoel. Totaal waren er zo'n 100 mensen voor de deur toen "De IJselmannen" hun concert begonnen. Het werd geweldig en toen ik als solist voor waarschijnlijk de laatste keer bij de IJsselmannen "Ketelbinkie" zong werd het moeilijker om het droog te houden. Na het concert werd het zeer emotioneel, vooral toen ik van mijn moeder en al die goede vrienden afscheid moest nemen.
Het was een mooi en heel moeilijk afscheid en uren later inmiddels al over de Franse grens hadden we het er nog over.De dag verliep prima en de aanhangwagen hield zich prima. Ik had via "marktplaats" een aanhangwagen gekocht en toen hij meer dan vol zat met een oranje zeil eromheen leek het wel een Eiffeltoren of een van de achterzijde een enorme kabouter met een puntmuts. Omdat we niet al te hard konden rijden en we de volgende dag om 18.00 uur met Willen en Rob van de EO te Alicante hadden afgesproken was er geen tijd om rust te nemen, dus stopte we slechts een paar keer om te tanken. Even snel naar het toilet; wat te eten en drinken kopen en weer door. Om 20.00 uur waren we al in Zuid Frankrijk. Helaas ben ik bij het laatste tankstation mijn credit kaart "verloren" en aangezien we eerst dachten dat hij gestolen was hebben we meer dan een uur gezocht en daarna de kaart maar laten blokkeren. Door dit akkefietje was het pas 23,00 uur toen we bij een hotel aankwamen en schoot er het diner bij in. Met het vervelende gevoel of er misschien misbruik was gemaakt van de creditkaart vielen we in slaap.
Om 5.30 uur opgestaan en weer op weg. Bij het eerste beste tankstation even snel een paar croissants en weer verder. Om een uur of negen hoorden we na eindeloos bellen, dat er geen misbruik was gemaakt van de creditkaart en dat was een geweldig bericht en dus moet ik de kaart op een parkeerterrein verloren zijn. De reis verliep geweldig en zo rond 12.00 uur hadden we een uur speling opgebouwd en we besloten rond 13.00 uur even lekker in een restaurant te gaan eten. Wat zou het enorm anders verlopen!Zo'n 100 km voor Valencia voelde ik de aanhangwagen slingeren en ik dacht direct aan een lekke band. Heel voorzichtig kon ik de wagen tot stilstand brengen op de vluchtstrook en toen we gingen kijken sloeg de schrik ons om ons hart. De dissel, dat is het gedeelte tussen de aanhangwagen en de trekhaak was op twee plaatsen gebroken en we hadden enorm geluk gehad, dat dit zo was afgelopen. Je moet er niet aan denken, wat er gebeurd zou zijn als hij helemaal afgebroken zou zijn.
Van de schrik bekomen komt de vraag: "En hoe nu verder?". Heel voorzichtig hebben we nog honderd meter verder gereden, waar we de berm in konden. We hebben alles afgeladen en Janny is bij de dozen gebleven. Maarten en ik hebben heel voorzichtig de aanhangwagen weer aangekoppeld en zijn met een gangetje van 10 km over de vluchtstrook naar de eerste afslag gereden. Daar hebben we de aanhangwagen achter een aantal struiken bij een boer achtergelaten. Misschien kunnen ze hem nog aan elkaar lassen en rijdt er binnenkort een boer met ons wagentje over het land.Na veel zoeken en vragen hebben we op ongeveer 40 km vanaf de hoofdweg een bedrijf van aanhangwagens gevonden. Na de siesta hebben we om 15.00 uur een nieuwe aanhangwagen gekocht. Ruim € 800 armer, maar een aanhangwagen rijker kwamen we uren later bij Janny, die rillend van de kou nog steeds op de bagage aan het passen was.
De nieuwe wagen snel ingeladen en weer op pad. Het was toen inmiddels wel 16.00 uur geworden. Maarten is direct begonnen met het versturen van SMS tjes om zowel Alicante als Almendricos te verwittigen, dat we later zouden komen vanwege een enorme pech. De vertraging was jammer; de € 800 helaas, maar de gedachten er heelhuids vanaf gekomen te zijn overheerste. In plaats van 18.00 uur waren we om 21.00 uur bij Rob en Willem en om 23.00 uur waren we pas in Almendricos, waar Constant en Hanneke van AZUL Nederland; Robert van AZUL Spanje en Paco de aannemer uren op ons hadden zitten wachten. Na het verorberen van een aantal schalen met worst; vis en salade werden we doodmoe maar voldaan naar het vakantiehuis van Paco begeleid, waar we de eerste maanden zullen verblijven.
We hebben nauwelijks tijd om even terug te denken aan Nederland, zoveel moet er namelijk worden geregeld. Gelukkig hebben we heel veel hulp van Robert van AZUR en van Inma de secretaresse van Paco hier in Almendricos. Robert en Inma spreken beiden perfect Engels en Spaans. We zouden erg graag in het Spaans mee willen praten, maar tot nu toe verstaan we af en toe maar een enkel woord. Bijna iedereen is vriendelijk en probeert je te helpen en dat geeft een goed gevoel. Zo liepen we vanmiddag een telefoonwinkel te zoeken in Puerto Lumbreras en toen kwam een oud mannetje vragen of hij kon helpen, tenminste dat maakten we op aan zijn gebaren. Met handen en voeten wees hij ons daarna spontaan de weg. Het zal best nog wel even duren voor we Spaans spreken, maar we gaan ervoor.
