EmigreerMagazine.nl

Je kunt altijd nog een camping in Frankrijk beginnen.

"Je kunt altijd nog een camping in Frankrijk beginnen"...

Hoe het allemaal begon

"Je kunt altijd nog een camping in Frankrijk beginnen"...
Met die woorden is het allemaal begonnen. Na een rotdag op het werk en het nodige geklaag, zette Leoni met dit geintje iets in beweging wat niet meer te stoppen bleek. Mijn antwoord was immers "da's goed", waarna we met de nodige biertjes geproost hebben op onze nieuwe toekomst.
Wat in eerste instantie als een geintje werd afgedaan, bleek bij ons beiden toch wel te blijven hangen. Vervolgens werden er kapitalen uitgegeven aan magazines als En France en Leven in Frankrijk. Televisieprogramma's als 'Het Roer om...', 'Een Plek onder de zon...', werden vanaf nu nog nadrukkelijker bekeken en google heeft overuren gemaakt wanneer we hem weer eens op 'frankrijk makelaar' lieten zoeken.

De ene na de andere immobilier-site vliegt aan onze ogen voorbij. Het ene huis nog mooier dan het andere. Het ene stuk bijgeleverde grond nog groter dan het andere. Enz, enz...
Op deze manier vliegen we van hot naar her en begint de kreet kip-zonder-kop steeds meer vorm te krijgen. Misschien is het handig om eerst eens naar Frankrijk te gaan en eens te kijken hoe dat land er nou eigenlijk uitziet. Bovendien is het wel handig om te bepalen WAAR we in Frankrijk willen zitten.

Van schoenenzaak tot paardenstal...

Zoals in onze vorige log al gezegd, troffen we in de Midi-Pyrenees een hoop shit voor veel teveel geld...
Na het uitzoeken van de huizen op internet en het maken van de bezichtigingafspraken, bleek al snel dat onze vakantie een drukke aangelegenheid zou gaan worden. We waren tot 12 huizen gekomen die onze goedkeuring op basis van wat we op internet hadden gezien konden wegdragen. Op twee na vielen alle huizen binnen het budget maar ook op twee na was er in geen van de huizen elektriciteit of stromend water aanwezig, om nog maar te zwijgen over sanitaire voorzieningen.
Om nu alle details van alle huizen hier te gaan vermelden gaat wat ver dus daarom zullen we het beperken tot de "hoogtepuntjes".

Schoenenwinkel

Ons eerste huis bevindt zich boven op een heuvel. Het wordt al een tijdje niet meer bewoond en is een beetje ingestort, maar er zit wel een stuk grond bij van 10.000 m2. Op de makelaarssite ziet het er allemaal nog enigszins redelijk uit dus is een afspraak snel gemaakt.
Aangekomen bij het huis blijkt dat dit huis niet een "beetje" ingestort is en blijkt dat het stuk grond van 10.000 m2 in een hoek van meer dan 45 graden naar beneden loopt. Het huis zelf is niet om aan te zien. Eentje uit de categorie "dit-gun-je-je-ergste-vijand-niet". Wat opvalt is dat er overal in het pand oude schoenen staan, liggen en hangen. Voor de duidelijkheid, dit huis wordt al meer dan 25 jaar niet meer bewoond.
"Weg hier" is de eerste gedachte die bij ons opkomt, maar dat blijkt minder makkelijk dan gedacht. De auto glijdt alle kanten op als we gas geven en pas na veel kunst en vliegwerk weten we weg te komen.

Paardenstal

Een ander hoogtepuntje van onze Tour de France, bevond zich aan de voet van de Pyreneeën. Ook dit huis werd al geruime tijd niet meer bewoond door mensen. Dat laatste zeggen we er maar even bij want het huis en de grond was inmiddels in beslag genomen door een tiental paarden. Als gevolg van de hevige regenval was het terrein verworden tot een grote modderpoel waar zelfs paarden in uitgleden.
Om binnen te komen is het even zoeken naar iets wat op een ingang lijkt. Via een schuur proberen we binnen te komen en dit lijkt even op niets uit te draaien. Terug kunnen we echter niet meer aangezien de ingang inmiddels wordt versperd door een wel heel groot en nieuwsgierig paard. Binnengekomen zak ik terplekke door enkele vloerdelen heen en boven durven we al helemaal niet verder. Naar Nederlandse begrippen zou dit pand 20 jaar geleden al volledig onbewoonbaar zijn verklaard.
Ondertussen zijn we er ook getuige van dat dit een smakelijk huis moet zijn aangezien een paard bezig is om de vensterbank op te eten. Kort samengevat, dit wordt het niet.

l'Audace

Na alle huizen bekeken te hebben en inmiddels toch een beetje verdrietig geworden te zijn, hebben we aan het einde van de eerste week nog een laatste bezichtiging staan. Om 10 uur 's morgens treffen we onze makelaar madame Poirot in een klein cafeetje in Marciac. Samen met haar zullen we onze laatste hoop bekijken.
Inmiddels in de stromende regen komen we aan bij een L-vormige boerderij op 7.000 m2 grond met 360 graden zicht en in de verte zicht op de besneeuwde toppen van de Pyreneen. Ook in dit huis zit geen stromend water, geen elektriciteit en geen sanitaire voorzieningen. Bovendien is een gedeelte van het dak ingestort. Een ding is echter wel aanwezig en dat is het feit dat dit pand het mogelijk maakt om alles te doen wat we graag willen. Dit pand geeft ons Cou-de-coeur (letterlijk vertaald: een sprong van het hart). Dit is het, geen twijfel mogelijk.
Na deze bezichtiging hebben we even tijd nodig om te herstellen. We gaan terug het café waar we begonnen zijn en maken op de achterkant van een bierviltje onze complete begroting nog eens opnieuw. Uitkomst is datgene wat we graag willen horen en aangezien er meer kapers op de kust zijn, moeten we snel handelen. Na een belletje met de makelaar hebben we een paar uur later een afspraak waarin we tot zaken willen komen.

Vijf minuten voor onze afspraak is er echter een sms bij de makelaar binnengekomen met een serieus bod op
ons pand.

Een tijdelijke tegenslag die we opvangen door te bluffen dat als het nodig is we morgen bij de notaris tekenen. Niet beseffende dat dit in Frankrijk ook daadwerkelijk mogelijk is. Na nog enkele spannende dagen krijgen we het verlossende telefoontje. Op maandagmorgen mogen we naar de notaris komen om een compromis de vente (voorlopig koopcontract) te komen tekenen.
Later bedenken we dat we het huis l'Audace gaan noemen. l'Audace betekent lef. Lef om verder te gaan dan alleen maar dromen en het lef hebben om te gaan leven...

It is I, le maire...

Wie in Frankrijk wil leven moet heel goed beseffen dat na God en de president, de burgemeester (le Maire) de belangrijkste persoon op aarde is...

Tot zover hebben we inmiddels al aardig wat van onze doelen bereikt die we voor deze twee weken gepland hadden. Nog twee zaken hebben we op het programma staan. De burgemeester en een aannemer. Vooral bij de eerste is het van groot belang dat ie geen hekel aan je heeft, anders zullen de ambtelijke molens zeer langzaam voor je draaien. We hebben deze man hard nodig omdat hij een grote stem heeft in het verlenen van de benodigde vergunningen en in het toestemming geven om überhaupt een gite-bedrijf te mogen beginnen. Enigszins gespannen gaan we dan ook naar onze afspraak toe.
Bij binnenkomst blijken de zenuwen nergens voor nodig te zijn geweest.

De burgemeester blijkt een tamelijk klein, grappig mannetje te zijn die ons in joggingbroek te woord staat. Burgemeester zijn in dit soort kleine gemeentes, blijkt geen dagtaak en hij komt dan ook net van de tractor af. Wat ons erg gelukkig stemt is het feit dat hij vanaf het eerste moment enorm enthousiast is over onze plannen. Tuurlijk gaat hij meer belasting vangen omdat we het bewoonbaar aantal vierkante meters gaan vergroten, maar dat hij er meteen zo voor te porren was hadden we niet verwacht. Over dingen die we niet meteen aan hem wilde vragen, begint ie uit zichzelf. We krijgen werkelijk overal toestemming voor. Enige voorwaarde is dat alles volgens het boekje zal gebeuren.
En passant leggen we hem ook nog een brief voor die we ontvangen hebben over een controle van onze septic tank (hadden we die maar). Deze controle moet € 55 gaan kosten en het bijbehorende rapport nog eens € 23. Dus er komt eerst iemand iets controleren wat er niet is en vervolgens schrijft hij op dat er dus niets is. Redelijk onzinnig vinden wij. In Frankrijk wordt dat blijkbaar als volgt opgelost. De maire belt, steekt een heel verhaal af waarin hij regelmatig aangeeft dat de andere kant van de lijn moet blijven beseffen dat ze de Maire aan de lijn hebben en aan het einde van het gesprek kan de brief in de prullenbak. Kortom, nadat alle vragen zijn beantwoord en alle vuiltjes uit de weg zijn geruimd, gaan we meer dan tevreden weer naar buiten.
In Marciac, een plaats waar we niet al te ver vandaan zitten, hebben we een aannemer ontdekt met de naam John Taylor.

Het vermoeden dat dit geen volbloed Fransman is maar iemand die Engels spreekt, is uiteraard juist. We lopen naar binnen en worden allerhartelijkst begroet door (naar later blijkt) mevrouw Taylor. We leggen ons verhaal en de bijbehorende foto's (ooooh how lovely!!!) aan haar voor en vragen of zij wellicht iets voor ons kan betekenen. Bij toeval is John samen met de architect (die we nodig hebben omdat het een verbouwing van meer dan 170 m2 wordt) in de buurt van ons huis bezig.

"Een telefoontje later hebben we een afspraak gemaakt en vertrekken we dus weer richting l'Audace".

Zo gaat dat..! " Typisch Frankrijk..."

Daar aangekomen en na wat rondgekeken te hebben is de conclusie even simpel als schokkend. De grange (schuur) moet helemaal plat en opnieuw worden opgebouwd.

Het dak moet helemaal vervangen worden en er moet een buitenmuur van het huis zelf "even" worden rechtgezet. Deze ‘kleine' gebreken blijken het gevolg te zijn van een aardbeving een aantal jaren geleden. De architect blijft maar roepen "beaucoup de travail", wat wij voor de gelegenheid maar vertalen als "dit gaat handen vol geld kosten". Bij het afscheid maken we een afspraak voor twee dagen later op kantoor bij John.
Behoorlijk nerveus verschijnen we op onze afspraak. We hebben werkelijk geen idee wat voor prijskaartje er voor ons aan zit te komen. Alle bedragen tussen 0 en een half miljoen zijn door onze gedachten geflitst. De werkelijkheid is niet rooskleurig.

Drie keer het aankoopbedrag van het complete huis. Dat komt hard aan. We zeggen meteen dat we dit niet willen betalen en dat we zelf een heel ander budget in gedachten hadden. John zegt dat hij mogelijkheden blijft zien om voor dit bedrag in ieder geval een casco op te kunnen leveren. We moeten dan zelf de verdere afwerking doen. Hij heeft wel meer tijd nodig om het een en ander uit te werken, die we hem uiteraard graag geven. Nog even afwachten dus...
En zo beleven we dus het e.e.a...