EmigreerMagazine.nl

Heimwee

Heimwee  'Are you ever homesick?' wordt me regelmatig gevraagd. En hoewel ik weet dat het misschien niet aardig overkomt, nee, ik heb geen last van heimwee.

Natuurlijk mis ik familie, mis ik vriendinnen, mis ik het om even snel op de fiets te stappen, mis ik kaas en melk en de taal, maar heimwee? Daarvoor is er teveel hetzelfde, denk ik.
Er zijn zoveel dezelfde winkels, het eten is op wat specialiteiten na niet veel anders, je ziet dezelfde reclames op tv, kortom, ik heb geen cultuurschok meegemaakt toen ik hier kwam.

Er zijn best wel wat verschillen. Ik mis het gemak van de strippenkaart, steeds losse kaartjes kopen vind ik behoorlijk onhandig. Maar daar staat dan weer tegenover dat je hier in de straat de bus gewoon kunt aanhouden, en ook kunt vragen om voor de deur te stoppen, ondanks dat er een straat verderop een bushalte is. Er zijn heuse heuvels, al vindt Tyronne dat ik ze zo niet mag noemen want up North, daar zijn de echte heuvels. Rotondes hier vind ik nog steeds niks. Als we rechtsafslaan maakt mijn lichaam zich klaar voor de bocht naar rechts, maar dan moeten we dus nog driekwart rond. En als je wat gaat drinken met vrienden dan bestel je je laatste drankje op het moment dat mensen in Nederland zich staat op te tutten om uit te gaan.

Afgelopen weekend waren Tye en ik in Nederland, om familie te bezoeken. En nu heb ik een redelijke hoeveelheid stroopwafels, mergpijpjes, bokkenpootjes, drop, haagse hopjes (wilde Tye ze laten proberen, dus hebben we dan maar meteen twee zakken gekocht) en peperkoek. Heimwee-voer. En als klap op de vuurpijl heb ik ook nog wat Sinterklaas snoepgoed gekocht. Taai taai en strooigoed. Maar dat moet natuurlijk tot eind November achter in de kast blijven...Bureaucratie Vandaag ging ik mijn National Insurance Number, een sofinummer, aanvragen. Twee weken geleden ben ik naar een uitzendbureau gegaan, want daar zou ik het nummer kunnen aanvragen. Daar echter gaven ze me een telefoonnummer waar ik een afspraak kon maken. Er werden allerlei vragen gesteld, en uiteindelijk kreeg ik een datum door. Twee dagen later lag er een brief op de mat met die datum, en een lijst met wat ik mee moest nemen. Gelukkig had ik alles wat ze wilden zien.

Voor de zekerheid liep ik gisteravond het lijstje nog even na. Een geldig reisdocument, check. Bewijs dat ik woon waar ik woon, check. Bewijs dat ik op zoek ben naar werk, check. Mooi zo. Voor de zekerheid nam ik ook mijn uitreksel van het geboorteregister mee en mijn rijbewijs, en nam Tyronne zijn paspoort en rijbewijs ook mee.

We waren er zo'n twintig minuten te vroeg. Achteraf gezien maar goed ook, want er was geen parkeerplaats, en we moesten ergens in een straat verderop parkeren. Gelukkig was het droog.

Toen we net zaten, kwam er iemand om mijn documenten te kopieeren, en precies op de tijd van de afspraak werd ik aan een tafeltje geroepen. Het eerste wat me werd verteld was tot mijn stomme verbazing dat ik een envelop mee kreeg, om de ontbrekende documenten op te sturen. Pardon? Tja, ze vond 't prima dat ik me ingeschreven had bij het nanny bureau, maar dat was niet bewijs genoeg. Ik moest nog minstens een vorm van bewijs leveren dat ik op zoek ben naar werk, of al aan het werk ben. Een loonstrookje, een contract, zelfs een email waarin gezegd wordt dat mijn sollicitatiebrief of -email is aangekomen zou genoeg zijn, en ik heb maar liefst vijf dagen om dat bewijs te leveren. Fijn!

Het formulier werd verder ingevuld alsof ik alles wel had ingeleverd, ik moest zelfs vertellen wanneer ik voor het eerst in Engeland was (ik geloof dat dat in 2002 was, maar heel zeker weet ik dat niet), en toen werd me nogmaals verteld dat ik vijf werkdagen de tijd heb om alles in orde te krijgen.

Ik vond het zo belachelijk! Niet dat ze bewijs moeten hebben, maar noch aan de telefoon, nog op de website waar ik gevonden heb waar ik uberhaupt moest zijn, nog in de checklist die ik van ze kreeg stond dat ik minstens twee bewijzen moest leveren. Als ze me dat hadden gezegd, had ik er voor gezorgd dat ik dat had gehad vandaag. Maar nee, nu moet ik dat even snel snel regelen, en zit er daar op kantoor iemand die straks mijn envelop krijgt, mijn spullen moet gaan zoeken, en daar dat extra bewijs bij moet doen. Het duurt al een belachelijke zes tot acht weken (!!) voor ik het nummer krijg, en het plastic kaartje waar dat nummer op staat krijg ik nog eens twee maanden daarna... Pfff...

Wat zei ik ook alweer over dat Nederland en Engeland niet zo heel veel verschillen? Bureaucratie is duidelijk internationaal.