EmigreerMagazine.nl

En toen was alles anders

En toen was alles anders 

Eigenlijk zijn onze emigratieplannen al lang geleden begonnen zonder dat we het zelf wisten. Aan het einde van de 80’er jaren maakten we onze eerste reis buiten Europa. Vijf weken trokken we rond in het door burgeroorlogen en gewapende conflicten geteisterde Honduras en Guatemala. Ondanks het feit dat het misschien niet de meest voor de hand liggende keuze was hebben we enorm genoten van de “andere” cultuur en levenswijze. Wij beseften dat er buiten Europa veel, heel veel moois te zien en te ontdekken was en het smaakte absoluut naar meer!Ik kan me nog goed herinneren dat op een middag Erna thuis kwam en zei: Laten we de wereldreis gaan maken waar we al zolang over praten. Wij hoefden er samen niet lang over na te denken en name in feite op dat moment de beslissing het ook daadwerkelijk te gaan doen. Beiden waren we dertigers en hadden een goede baan. Toch kostte het ons geen moeite deze zgn. bestaanszekerheid over boord te zetten en ons te richten op dat wat we graag wilden; een stuk meer vrijheid en leefruimte.

Onze wereldreis duurde 6 maanden en bracht ons naar Indonesië, Nieuw-Zeeland en Australië. We leefden vanuit de rugzak en hadden niet meer nodig dan het doek van onze trekkerstent. Elke dag waren we onderweg met de auto, bus of te voet en genoten enorm van alles wat nieuw en onbekend was. De 6 maanden vlogen voorbij en beiden hadden we geen zin terug te keren naar het Hollandse bestaan. Maar het ging zoals het ging en voordat we het wisten waren we terug en zaten weer achter ons bureau.Erna belandde uiteindelijk als senior-acceptant bij een grote verzekeringsmaatschappij terwijl Rob, met een bouwkundige- en marketing achtergrond, ging werken als manager voor een buitenlands bouwtechnisch bedrijf. Het leven kabbelde voort en we waren zeker niet ontevreden. Elk jaar gingen we er minstens een maand tussenuit om een langere reis te maken. Altijd met de rugzak en altijd met de tent. Zo liepen we al door de wildernis van Vancouver-eiland, trokken we door de Himalaya en bereikten de top van de Kilimanjaro. De bergen speelden altijd een grote rol bij het plannen van onze reizen en het bereiken van elke top gaf een groot gevoel van voldoening.Toen we op één van onze reizen door Costa Rica trokken werd besloten dat we niet meer terug wilden naar de sleur van ons dagelijks bestaan en begonnen serieus na te denken over hoe het dan anders moest.

Op basis van onze ervaringen buiten Europa wisten we dat we binnen de grenzen van ons continent wilden blijven en viel uiteindelijk de keus op Italië. Dit land had voor ons de meeste “pluspunten”. Er zijn bergen, het klimaat bevalt ons er beter, er is meer natuur en veel meer ruimte. Om een plek te vinden die ons zou bevallen maar die natuurlijk ook betaalbaar moest zijn oriënteerden wij ons op verschillende manieren. Op een gegeven moment spraken met iemand die ons het advies gaf om eens in Le Marche te gaan kijken. Wij hadden daar nog nooit van gehoord  en vroegen ons af waar dat zou liggen. Aan de hand van een 3-D landkaart werd ons duidelijk dat er in ieder geval sprake is van hoge bergen in dat gebied en we reisden in de winter af naar “het beloofde land”.

We kozen bewust voor de winterperiode omdat naar ons idee het in de lente of de zomer alleen maar mooier en aantrekkelijker zou zijn. Een week hebben we rond gereden in Le Marche en kwamen elke dag meer en meer tot het besef dat het in deze regio wel eens zou kunnen gebeuren waarmee ik verschillende dingen bedoel te zeggen. Allereerst sprak de omgeving ons enorm aan. De natuur is prachtig, vaak nog behoorlijk ongerept en de mensen zijn vriendelijk. De hoge toppen van het Nationaal Park Monti Sibillini beloven een bergwereld waar je voorlopig niet op uitgekeken raakt terwijl dichtbij het blauwe water van de Adriatische Zee lokt. Een ander aspect is dat Le Marche alles in zich heeft om zich als toeristische regio in Italië te ontwikkelen.Wij waren er snel uit. Hier willen we naar toe en gaan we ons richten op een activiteit in de toeristische sector.

Na veel praten, nog eens afreizen naar de streek en vooral veel rekenwerk besloten we een klein wijnboerderijtje te kopen met 7 hectare land. Vooral de financiële kant is een belangrijke gebleken. De verkoop van ons eigen huis in Nederland gaf ons, samen met gespaard geld, voldoende ruimte onze plannen te realiseren zoals we die voor ogen hadden. Wij kozen ervoor binnen de grenzen van ons eigen financiële vermogen te blijven omdat een forse lening bij de bank als een te zware last op onze schouders zou drukken. Le Marche is een regio waar het toeristenseizoen nog behoorlijk beperkt is en ook het aantal toeristen bescheiden is. Met andere woorden: Het is de vraag of het mogelijk is om te voldoen aan financiële verplichtingen op basis van het te generen inkomen.

Afijn, zoals gezegd werden we de eigenaar van een klein wijnboerderijtje waar we nog heel veel aan moesten veranderen. Gelukkig hebben we ons in de jaren voorafgaand gestort op het leren van de Italiaanse taal wat een hoop drempels verlaagde. Ook verliep op deze manier het integratieproces behoorlijk vlot, iets waar we nog steeds blij mee zijn.De daadwerkelijke verhuizing vond plaats in november van het jaar 2003 en de emigratie was een feit. Daarmee begon de rest pas. Zoals gezegd kochten we een boerderijtje wat dus nog omgetoverd moest worden tot toeristische bestemming. Met hulp van de plaatselijke boerenbond is een constructie bedacht welke tot op de dag van vandaag nog steeds bestaat.

Wij zijn een “Agricampeggio” geworden in de ruimste zin van het woord. Dat houdt in dat onze minicamping direct gerelateerd is aan ons boerenbestaan. Zo worden 4 hectare van ons land jaarlijks gezaaid en geoogst en hebben we tot voor kort onze eigen wijngaard onderhouden en bewerkt. Onze minicamping is gerealiseerd op eigen grond en biedt uitzicht op de heuvels en akkerlanden in de directe omgeving. Zittend voor de tent heeft men direct zicht op de activiteiten van de buren en maken de buren mee wat kamperen inhoud. Over de buren pratend moet gezegd worden dat er fantastisch is gereageerd op de verandering die wij teweeg hebben gebracht in hun woonomgeving. Kwam er vroeger hoogst zelden een auto door de straat, nu is het tijdens de zomermaanden een komen en gaan van vakantievierders. Wanneer wij ze vragen hoe ze dit ervaren is het antwoord altijd positief en is men blij met een beetje leven in de brouwerij. Voor ons natuurlijk heel fijn om te ervaren dat we zo opgenomen zijn en dat maakt het contact met de buurtbewoners alleen maar aangenamer.

Inmiddels zijn we toe aan ons zesde seizoen met de camping waaraan een aantal jaren geleden ook een Bed & Breakfast accommodatie  is toegevoegd. Onze vakantiebestemming heeft de naam Agricamp Picobello gekregen. Agricamp mag duidelijk zijn en het woord Picobello is als volgt te verklaren: “Pico als afkorting van picolo (klein) en bello betekent mooi”. Kijk maar eens op de website www.agricamppicobello.com om te ontdekken of de naam de lading dekt.

Als we terug kijken op de afgelopen zes jaren stellen we vast dat voor ons de emigratie goed verlopen is zonder al te veel problemen of tegenslagen. Je zult moeten realiseren dat het bepaalde gevolgen heeft. Zo wordt in eerste instantie je sociale leven behoorlijk op de kop gezet en ben je op elkaar aangewezen. Zeker in het begin speelt dat een grote rol. Ook het leren van de taal vooraf is van groot belang. In dit deel van Italië wordt eigenlijk alleen Italiaans gesproken en zul je je in deze taal moeten redden. Dat het spreken van de taal noodzakelijk is om goed te kunnen integreren mag een logisch feit zijn.

Als wij het opnieuw zouden doen zou het niet veel anders gaan. Wij doen het stapje voor stapje en investeren jaarlijks in onze kleine onderneming om het onszelf maar ook onze gasten steeds beter naar de zin te maken; echter zonder concessies te doen aan onze vooraf geformuleerde bedrijfsfilosofie en dat is: “Een minicamping annex B & B runnen waar we zelf naar toe zouden gaan om onze vakantie door te brengen”. Onze ervaringen opgedaan in het verleden tijdens onze reizen samen met de impulsen vanuit het heden vormen de basis van ons bestaan en van Agricamp Picobello.

Voor ons is nu alles anders! 

Gegevens:      
Agricamp Picobello – Erna Prins & Rob de Weerd                       
Contrada Cortaglie 24                       
63020 Montelparo (AP)                       
Le Marche – Italië                       
info@agricamppicobello.com                       
www.agricamppicobello.com                       
+390734789012 

Door: Rob de Weerd – Agricamp Picobello