EmigreerMagazine.nl

Een terug blik

Een terug blik.

We zijn een van de velen die er wel eens van droomden Nederland te verlaten, en naar een zonniger oord te verhuizen. Dat is precies wat we eind augustus ook echt gedaan hebben; met ons Renaultje volgepakt lieten we in emotionele sfeer onze dierbaren achter en reden we de straat uit. Tjonge, dat was wel een heel raar moment. Hoewel het heel onwerkelijk aanvoelde, hadden we wel door dat er op dat moment echt een ingrijpende verandering in ons leven plaatsvond. “Wie kent het hier nog?” vroeg ik de kinderen om de paar kilometer. Na een half uurtje klonken de eerst zo zelfverzekerde antwoorden steeds minder overtuigd. Tot het magische moment dat niemand precies meer kon voorspellen hoe de volgende kilometer er uit zou zien; Los! Weg! Weg bekende wereld, bekende omgeving, weg ons vertrouwde Arnhem. We hebben ons voorgenomen het eerste jaar niet meer terug te keren. Elke minuut snelden we met 130 kilometer per uur verder de nieuwe wereld in, naar het zuiden, verder van het leven dat we zo goed kennen.
Dit spannende en onzekere moment is al zo indrukwekkend dat de eerste kick van de emigratie alvast binnen is. Het is ook de eerste heftige indruk in de rij die nog komen zou, vanaf dat moment is er geen gewone dag meer geweest.

Inmiddels wonen we hier geruime tijd. Alles wat er mis kon gaan is tot nu toe goed gegaan, en de hele stap blijkt achteraf minder zwaar te zijn dan we tevoren wel eens dachten. We zijn er nog lang niet, dus we moeten oppassen niet te vroeg te juichen. Wat wil je liever horen; wat we al bereikt hebben of wat er nog moet gebeuren? Beide onderwerpen bestaan uit een lange lijst. Ik ga alleen even in op het belangrijkste, namelijk ons geluksgevoel. Dat belang overstijgt alle lijsten. Nu maak ik het mezelf wel erg gemakkelijk, want we hebben heel sterk het gevoel dat de verhuizing niet beter had kunnen uitpakken. Er is niet engs aan, je rijdt gewoon naar je nieuwe land, brengt je kinderen naar school, word lid van enkele clubjes, en gaat aan de bar staan schreeuwen zoals de anderen in het café. Zo simpel is het echt! Ik besluit de lofzang over de mensen in ons dorp met de volgende recent gebeurde anekdote. Samen met mijn vrienden van de wandelclub stonden we op een zondagochtend op een bergflank die we zojuist beklommen hadden. Een werkelijk weergaloos uitzicht gaapte ons aan, en leek te fluisteren: “en, kun je het nog mooier bedenken? Hoe mooi wil je dat ik ben?” Nog buiten adem zag ik de trotse blikken van mijn wandelmakkers, die stiekem zijwaarts blikten om mijn reactie te peilen. “Wat hebben jullie toch een schitterend land!” complimenteerde ik ze. Zonder ook maar een seconde te aarzelen verbeterden drie van hen met verheven stem me enigszins verbouwereerd: “ONS land. Het is ook van jou. Jij woont nu toch bij ons?” Kijk, zo maak je Bassie blij. Het is typerend voor het gevoel dat de mensen ons hier weten te geven. We voelen dat gelukkig alle vier zo. Ja, het is goed vol te houden hier.

De schoolrapporten van Lune en Mare van het eerste trimester zijn inmiddels opgemaakt. Met mijn anarchistische inslag zal ik natuurlijk nooit enkel afgaan op hun schoolresultaten om hun succes in het leven te peilen, maar in dit geval acht ik het toch vermeldenswaardig. Na drie maanden zijn die twee kabouters er in geslaagd om beiden een uitstekend rapport te oogsten! Op alle onderdelen, ook bijvoorbeeld Taal, dat bestaat uit Engels en Spaans. Tijdens het Kerstontbijt dat ook hier in Spanje op school genuttigd wordt, met het verschil dat tevens de ouders daarbij welkom zijn, schieten diverse leerkrachten me aan om hun waardering uit te spreken over het aanpassing vermogen en het verworven nivo van Lune en Mare. Voor deze ene keer laat ik het bij het louter vermelden van hun maatschappelijke succes...