EmigreerMagazine.nl

Een sprookje in Luxemburg

Er was eens een vrouw die op 34-jarige leeftijd toe was aan een rigoureuze ommezwaai in haar leven. Haar hart en ziel werden bewoond door een liefde die niet kon zijn en hoewel ze een leuke baan en fijn huis had begon het ‘is dit alles’ gevoel steeds vaker bij haar te knagen. Onder het genot van een kopje koffie viel op een zonnige zaterdagmorgen in 1995 haar oog op een advertentie in de Viva: ‘boer in Frankrijk zoekt vrouw’. In een opwelling besloot ze te schrijven, niet omdat ze op zoek was naar een relatie, maar omdat ze het leuk vond avontuurlijke mensen te leren kennen en omdat schrijven een grote liefhebberij van haar was.

Vele weken gingen voorbij, ze was al haast vergeten dat ze een brief geschreven had, tot de postbode een brief bracht uit Frankrijk. Een dikke envelop plofte op de deurmat. De boer had behoorlijk wat reacties gehad op zijn advertentie en omdat zij slechts wilde corresponderen was haar brief onderop de stapel beland. Het was een sympathieke en eerlijke brief en er zat een leuke foto bij. Zo ontstond een levendige briefwisseling waardoor de boer en de vrouw elkaar steeds beter gingen leren kennen en waarderen. Inmiddels werden er ook lange (en dure!) telefoongesprekken gevoerd en langzaam maar zeker groeide de wens elkaar toch een keer te ontmoeten.

Op 5 mei was het zover, de boer kwam een paar dagen naar Nederland en de ontmoeting voelde als een warm weerzien van twee oude bekenden. Door de vele brieven en telefoongesprekken was er iets moois opgebloeid en de ontmoeting was een bevestiging daarvan.

In de zomervakantie ging de vrouw 3 weken naar Frankrijk om te ervaren hoe het zou zijn om op een boerderij te leven. Ze genoot van alle nieuwe indrukken die op haar pad kwamen en met haar romantische kijk op het leven kon ze zich wel voorstellen dat het boerenleven in het mooie Frankrijk haar zou bevallen. Maar de boer had ook een broer en schoonzus, met z’n drieën runden ze het boerenbedrijf. Helaas waren zij niet blij dat hun broer en zwager op vrijersvoeten was en gaven de vrouw vanaf dag 1 het gevoel niet welkom te zijn. Maar ze liet zich daardoor niet uit het veld slaan.
Na de vakantie werd in de maanden die volgden voor de vrouw steeds duidelijker dat ze de liefde een kans wilde geven en bereid was een nieuw leven in Frankrijk op te bouwen.

Veel slapeloze nachten volgden want het was een enorme en emotionele stap om iedereen die haar lief was en alle zekerheden die ze in Nederland had, achter zich te laten. Familie en vrienden vonden het niet leuk dat ze zo ver weg ging wonen maar gunden haar wel de kans op nieuw geluk dus gaven haar de ruimte. Ze nam ontslag bij de werkgever waar ze 14 jaar met plezier gewerkt had, leverde de sleutels van haar huis in waar ze fijn gewoond had en verhuisde tussen Kerst en Oud & Nieuw naar Frankrijk.

Daar bleek al snel dat alles zeker geen rozengeur & maneschijn was. De onderlinge samenwerking tussen de boer met zijn broer en schoonzus verliep stroef en er waren grote geldzorgen. Dit was al jaren aan de gang en langzaam maar zeker werd steeds duidelijker dat hier geen gelukkige toekomst te verwachten viel. De vrouw voelde zich ongelukkig door de vijandige houding van de familie, door de gespannen sfeer en door heimwee naar haar dierbaren. Een zware tijd volgde waarin ze zich menigmaal vertwijfeld afvroeg of ze wel de juiste beslissing had genomen om alles wat haar lief was achter zich te laten om in deze trieste omstandigheden in Frankrijk te moeten leven. Dit kon de bedoeling toch niet zijn?

Na 15 maanden besloten ze samen niet langer in deze onhoudbare situatie te blijven en het geluk ergens anders te zoeken. De boer solliciteerde bij een weduwe in Luxemburg die een bedrijfsleider zocht voor haar boerderij en werd aangenomen. Op de verhuiskaart kwam de volgende tekst te staan: ‘de eerste stap in de goede richting is het verlaten van de verkeerde weg’  En zo begon voor beiden een nieuw avontuur…

In april 1997 kwamen Vincent en Yvonne berooid en emotioneel gesloopt in Luxemburg aan waar Vincent meteen de volgende dag begon als bedrijfsleider op een melkveebedrijf bij een weduwe met 2 tienerzoons. Ze kregen de beschikking over een bedrijfswoning die aan de binnenplaats van de boerderij grensde. Het was een verbouwde bovenwoning met een kleine woonkamer, een keuken, badkamer en 2 slaapkamers. Er zat ook een tuintje bij. Vanuit de woonkamer was er uitzicht op het dorpskerkje en de rivier de Sûre met daarachter hoge heuvels. Heel anders dan in Frankrijk waar ze in the middle of nowhere in een bos in een hele grote boerderij woonden die bij het landgoed van een baron hoorde,  maar ze hadden werk en een dak boven hun hoofd en dat was op dat moment even het belangrijkst.

Vincent maakte lange dagen op de boerderij en werd slecht betaald. Maar hij had het naar z’n zin en zorgde ervoor dat, met zijn ervaring als boer en zijn liefde voor het vak, de verwaarloosde boerderij nieuw leven werd ingeblazen.

Yvonne had uit haar vorige leven nog wat geld achter de hand en besloot een stacaravan te kopen op een camping in Bourscheid om te verhuren aan toeristen. Dat liep goed. Een jaar later kwam daar een tweede stacaravan bij en een poosje later een derde. Er verstreken een paar jaar waarin ze druk waren met de juridische afwikkeling van het vertrek uit Frankrijk en het opbouwen van een nieuw bestaan in Luxemburg. Op een gegeven moment gaf de boerin aan ooit zelf in de bedrijfswoning te willen wonen dus besloten Vincent en Yvonne dat moment niet af te wachten en alvast op zoek te gaan naar een eigen huis.
Elke zondag trokken ze erop uit om in het noorden van het land, want daar stonden nog betaalbare huizen en was de natuur erg mooi, op zoek te gaan naar een droomplekje. Yvonne had inmiddels een baan aangenomen bij een hamburgergigant om wat meer financiële armslag te hebben.

Op een mooie dag kwamen ze op een van hun zondagse tochtjes in het idyllische dorpje Lellingen terecht. Daar stond een heel leuk huisje met achter het raam een vodje papier geplakt met de woorden ‘a vendre’ erop. Ze besloten de eigenaar te bellen en maakten een afspraak voor bezichtiging. De koopprijs was voor Nederlandse begrippen erg gunstig en al snel was de koop gesloten. En zo werden Vincent en Yvonne in maart 2000 de trotse eigenaars van een eigen huis. De boerin vond het allemaal maar niks want het huis lag een half uur van de boerderij vandaan en ze had haar bedrijfsleider het liefst binnen handbereik. Ze probeerde op allerlei manieren te voorkomen dat hij zou verhuizen. Er moest nog veel worden verbouwd aan het huis en ze werkten beiden hard om een paar geldverslindende ingrepen zoals een nieuw dak en nieuwe kozijnen en ramen te kunnen bekostigen. Elke vrije minuut waren ze in Lellingen te vinden. Yvonne werkte veel onregelmatige diensten bij de hamburgergigant en had het daarnaast druk met de verhuur van de stacaravans en Vincent werkte 10 uur per dag op de boerderij. De oudste zoon van de boerin werkte inmiddels ook mee op het bedrijf en begon zichzelf steeds meer als boer te profileren en Vincent als knecht te behandelen. Misschien een voor de hand liggende, maar geen leuke situatie.

In maart 2003 was het huis klaar en verhuisden Vincent en Yvonne naar Lellingen. De boerin had genoeg tijd gehad om aan het idee te wennen en had zich erbij neergelegd.

Yvonne had zichzelf al voorgenomen te stoppen met haar baan zodra ze in Lellingen zouden gaan wonen want het huis had ruimte genoeg om een bed & breakfast te beginnen en zo kwam het dat in dezelfde maand dat het huis bewoond werd de eerste gasten over de drempel stapten om te komen logeren in bed & breakfast ‘Rozengeur & Maneschijn’. Eindelijk begon het geluk hen weer een beetje toe te lachen. Maar het geluk was van korte duur want in mei 2003 kreeg Vincent op weg van zijn werk naar huis een ongeluk. Een 18-jarige automobilist die net 2 maanden zijn rijbewijs had vloog met hoge snelheid uit de bocht en knalde boven op Vincents auto. De veroorzaker van het ongeluk had zelf niets, alleen zijn auto was total loss. Vincent was er slechter aan toe, door de enorme klap had hij een whiplash opgelopen en ook zijn auto was total loss.

Er volgde een donkere periode waarin Vincent van een vrolijke actieve positieve vent veranderde in een zieke en terneergeslagen man. Het herstel duurde erg lang en doordat hij geen lichamelijk zwaar werk meer kon doen werd hij na een jaar ziekte door de boerin ontslagen. Hoewel het begrijpelijk was omdat zij niets had aan een bedrijfsleider die niet kon werken voelde hij zich als een kapotte tractor op de schroothoop gegooid. Hij kreeg al maandenlang fysiotherapie, moest vaak naar het ziekenhuis en de pijnkliniek en slikte veel medicijnen om de pijn in zijn nek en schouders dragelijk te houden en enigszins te functioneren. Ondertussen timmerde Yvonne aan de weg om de bed & breakfast bekend te maken en dat lukte gelukkig prima. Steeds meer mensen vonden de weg naar Lellingen en brachten er een paar fijne ontspannen dagen door.

Op een gegeven moment kreeg Vincent een baan aangeboden als melkcontroleur. Dit was een geschenk uit de hemel want hierdoor bloeide hij zienderogen op en kreeg hij weer zelfvertrouwen, het was geen zwaar werk en hij was weer onder de boeren. Sinds die tijd is alles in een stroomversnelling gegaan, kwam er licht aan het einde van de tunnel en schitterde er weer hoop aan de horizon. De toekomst lachte hen weer toe.

En nu is het alweer eind 2009, waar blijft de tijd…

Bed & breakfast ‘Rozengeur & Maneschijn’ heeft in de loop der jaren onderdak geboden aan heel veel leuke gasten en is intussen een begrip en populaire vakantiebestemming geworden voor veel mensen.  
De stacaravans op de camping in Bourscheid zijn inmiddels allemaal verkocht en daarvoor in de plaats hebben we in 2007, slechts twee deuren van ons huis vandaan, een vakantiehuisje ‘Doornroosje’ gekocht. Ook dit bleek een schot in de roos. Het huisje en de b&b zijn een geliefd plekje voor mensen die lekker willen genieten van de sprookjesachtige idylle van een klein dorpje met slechts 86 inwoners met een kerk en een kroegje, de mooie natuur van Luxemburg en de rust en de gemoedelijke sfeer die hier nog heerst. De mensen die hier logeren ervaren het als een verademing om even te kunnen ontsnappen aan hun dagelijkse beslommeringen.

Vincent werkt nog steeds met heel veel plezier als melkcontroleur en ik hou me bezig met de organisatie rond onze bed & breakfast en het vakantiehuisje. We zijn altijd omgeven door mensen in vakantiestemming en dat maakt ons leven ook meteen een beetje feestelijker en relaxter.

Mijn emigratie naar Frankrijk en onze gezamenlijke emigratie naar Luxemburg is niet van een leien dakje gegaan maar het was een avontuur wat al met al de moeite waard is gebleken te beleven. De nare gebeurtenissen en herinneringen hebben een plekje gekregen, hart en ziel worden nog steeds bewoond..
We hebben hier een heerlijk bestaan opgebouwd en we kunnen vol trots zeggen ons leven is Rozengeur & Maneschijn!