Een Bed en Breakfast in de bush van Auckland, Nieuw Zeeland
Toen Simone in 2001 naar Zuid Afrika vertrok had ze nooit kunnen bedenken dat ze in 2006 naar Nieuw Zeeland zou verhuizen. De liefde voor het reizen zat er al op vroege leeftijd in; als exchange student naar Amerika op haar zeventiende en ook als speelster van het Nederlandse Dames Rugby Team werd er zeven jaar lang aardig wat afgereisd. In Kaapstad werkte Simone als marketing co-ordinator voor Sport Coaches Outreach (SCORE), een programma van onder andere het Nederlands Olympische Comitee, dat ontwikkelingswerk met sport combineert. Voor Simone een geweldige combinatie want ze kon haar liefde voor rugby combineren met haar werk en haar reispassie. Terug in Nederland speelde ze in May 2002 haar laatste rugby wedstrijd als international op het WK Rugby in Spanje.
“Ik had het zo naar m’n zin gehad in Afrika dat ik niet kon wachten om weer terug te gaan, maar dit keer ging ik terug als reisleidster voor Djoser. In July 2002 begon ik in Kaapstad aan m’n eerste kampeer reis en daarna volgde vele kampeer- en hoteltrips door heel Afrika.” Het reizigers leven beviel prima en favoriet bij Simone zijn vooral de periodes in de Afrikaanse bush want dat survivallen in the middle of nowhere, daar weegt toch echt niets tegenop. In 2003 kwam Simone tijdens een Zuid Afrikaanse groepsreis in een van de hotels Engelse lodge manager Martin tegen. Het was gelijk raak, al was het niet makkelijk om een relatie in stand te houden met iemand die constant op reis was voor zo’n zes weken tot drie maanden achter elkaar. “Toevallig was onze eerste vakantie samen naar Nieuw Zeeland in September 2003 en we vonden het een prachtig land en zeker aan te raden als vakantiebestemming (we hadden toen geen idée dat we dit land een paar jaar later als ons ‘eigen’ land zouden gaan zien). Na wat plannen om samen in Botswana te gaan werken of om zelf een lodge te beginnen in Zuid Afrika besloten we om diverse redenen om in 2005 voorlopig naar Nederland te gaan.
”In Nederland was het natuurlijk voor beiden erg wennen na jaren in Afrika gewoond te hebben, maar het was ook weer leuk en fijn om familie en vrienden dicht bij je te hebben. En natuurlijk is en blijft Amsterdam ook een leuke plek om te wonen. Ondertussen waren we beiden weer aan het werk. Ik deed een project bij een grote verzekeraar en Martin ging bij de University of Liverpool aan de slag in Amsterdam. Nadat mijn project was afgerond ging ik fulltime aan de slag bij een Deens facilitair bedrijf in Utrecht, terwijl Martin voor een chip fabrikant bij Schiphol ging werken. In December 2005 ging ik voor een workshop naar Copenhagen en daar ontmoette ik zo’n vijftig internationale collega’s, waaronder ook mijn Nieuw Zeelandse collega’s. Na een paar dagen vroeg een van die Nieuw Zeelanders (toevallig de CEO van Nieuw Zeeland) of ik geen interesse had om in Nieuw Zeeland te komen werken. Ik zei toen dat ik daar best eens over wilde praten want ik was wel nieuwsgierig om te weten wat ze aan te bieden hadden. De aanbieding was interessant genoeg en nog geen drie maanden later vertrokken wij naar Nieuw Zeeland om in Auckland te gaan wonen en werken. Ik was door mijn werkgever via een ‘íntercorporate transfer’ vrij gemakkelijk aan een werkgunning gekomen en Martin als mijn partner kreeg daardoor ook automatisch een werkvergunning. Ik had dus geen expat regeling en verdiende dan ook in NZ dollars.
We hebben eerst zes maanden in een apartement in de wijk Ponsonby gewoond, want ik moest gelijk de week na aankomst al aan de slag. Martin ging ondertussen op banenjacht en vond na zes weken werk via een uitzendbureau. Na drie maanden hebben we gelijk ook de Permanent Residency procedure in gang gezet. Mijn werkvergunning werd gesponsord door mijn bedrijf, dus als ik een andere baan zou willen zoeken, dan werd mijn werkvergunning of ingetrokken of ik moest mijn nieuwe werkgever zo ver krijgen om de werkvergunning over te nemen. Na zes maanden kregen we in December 2006 beiden onze Permanent Residency Permits dus nu konden we dus werken waar en voor wie we maar wilden in Nieuw Zeeland. Na de zes maanden in het appartement vonden we een ongemeubileerde 2-kamer woning in Northcote Point op de North Shore. We hadden ondertussen gekeken welke wijken ons leuk leken en we wilden toch ook eens ondervinden hoe het was om op de North Shore van Auckland te wonen. The North Shore is een prima plek om te wonen, maar wat wij misten was toch meer ruimte en meer natuur om je heen. Tijdens onze weekenden gingen we dan ook veel op onderzoek uit en vaak trokken we dan naar de Waitakere Ranges in het (wilde) Westen van Auckland.
We hadden al langer plannen om een Bed & Breakfast te beginnen, want allebei misten we het werken in toerisme én met toeristen. Ik begon ondertussen weer met het schrijven van op maat gemaakte reisroutes voor Nederlandse toeristen die naar Nieuw Zeeland op vakantie wilden (voorheen deed ik dat ook in Afrika) en die geen zin of tijd hebben om uren op internet te zoeken om de mooiste plekjes en leukste accommodaties te vinden.
Ondertussen kwamen alle veranderingen eind 2007 tegelijk. Ik had het niet meer naar m’n zin in m’n huidige job en ging voor een groot Australische bedrijf werken, waarvoor ik nu een winkelcentrum in Auckland manage. Martin was met de politie opleiding begonnen en ging nu dus als politieman ‘de straat op’ (in naam van de koningin, Elizabeth dit keer). Ook vonden we ons droomhuis in het bos waar we èn de ruimte hadden èn waar we onze Bed & Breakfast konden beginnen. De naam van de B&B was dan ook niet moeilijk, dat werd The Woods.
Na een periode van klussen (in het kwadraat) openeden we in December 2008 onze B&B The Woods (www.woodsbedandbreakfast.co.nz). We bieden twee mooi ingerichte, ruime kamers met nieuwe en-suite badkamers een een guest lounge, serre en tuin waar de gasten heerlijk in kunnen relaxen. In het begin was het natuurlijk rustig want we moesten natuurlijk aan onze naambekendheid en marketing werken, maar met de nodige contacten in het toerisme en een ‘can-do’ mentalieteit kwamen we een heel eind. Sinds September loopt de B&B beter dan we hadden gehoopt en nu we in het hoog seizoen zijn beland, ontvangen we de ene na de andere internationale gasten en ik moet zeggen we genieten er dubbel en dwars van. Ook is het natuurlijk handig dat we meerdere talen spreken, want een Nieuw Zeelander (kiwi in de volksmond) spreekt normaliter alleen maar Engels.
We leiden hier een druk bestaan, maar daar we beiden flexibel kunnen werken en onze werktijden kunnen aanpassen aan onze B&B boekingen kunnen we ons werk en de B&B prima combineren. Geen laid back lifestyle voor ons, maar daar zijn wij dan ook niet echt de mensen naar. Daarnaast schrijven we nog steeds reisroutes en krijgen we nu ook steeds meer internationale klanten die voor een vast bedrag een op maat gemaakte reisroute aanvragen. Meestal verblijven de gasten dan aan het begin of aan het eind van hun vakantie (ligt er aan of ze in Auckland aankomen of vertrekken) in de B&B dus we krijgen ook gelijk feedback van onze gasten en kunnen hier en daar ook nog persoonlijk wat extra tips geven onder het genot van een drankje. Ook als er vragen zijn of men hulp nodig heeft, is het handig dat wij lokaal te bereiken zijn om waar nodig assistentie te verlenen, zeker handig met zo’n groot tijdverschil tussen Nieuw Zeeland en Europa.
Verder ben ik ook de Chairman (woman) van de Netherlands New Zealand Business Association (www.nlnzba.com), dus ik krijg ook veel te maken met nieuwe emigranten die aan hun (business) netwerk en hun nieuwe leven in Nieuw Zeeland bouwen. Hartstikke interessant en leuk om met ‘nieuwe’ mensen in contact te komen en, waar nodig, ze op weg te helpen, zeker omdat wij ook in hetzelfde schuitje hebben gezeten.
We zijn nu ruim 3,5 jaar in Nieuw Zeeland en tot nu toe bevalt het ons prima. Natuurlijk zijn er dingen die we minder leuk vinden, maar die heb je in Nederland (en elk ander land) ook. Het is hier bijvoorbeeld moeilijker om een goede vriendschap met kiwi’s op te bouwen, al zal het vast anders zijn als je kinderen hebt, want dan maak je makkelijker contact via school. Wij hebben hier vooral een internationale kennisenkring en dat is ook eigenlijk wel zo leuk. Ook moet je niet naar Nieuw Zeeland komen voor het geld, want de salarissen liggen hier beduidend op een heel ander (lager) niveau. Je komt hier voornamelijk voor een andere levensstijl, de ruimte, de natuur/cultuur van het land zelf of voor andere persoonlijke redenen. Wij vinden het vooral geweldig om midden in het bos te wonen, vlakbij het strand en met enorm veel mogelijkheden om leuke dingen te doen (snowboarden, wijn proeven, duiken, surfen, paardrijden, wandelen/klimmen) op redelijk korte afstand. Misschien is het voor ons makkelijker om van land te verwisselen omdat we dat beiden al eens eerder gedaan hebben, maar voor iedereen geldt dat je moet open staan voor een nieuw land en cultuur en dat je er, vooral in het begin, samen wat van moet maken. En natuurlijk, mocht Nieuw Zeeland niet je land of ding zijn, dan kun je altijd weer terug, maar heb je het in ieder geval geprobeerd en ben je een ervaring rijker.
We wensen iedereen die in de nadenk- of emigreer fase zitten alle succes, plezier en sterkte met de voorbereidingen. Mocht iemand vragen voor ons hebben naar aanleiding van dit artikel of ben je in de buurt, stuur een e-mail of kom langs voor een bakkie of wijntje.
Simone & Martin
www.woodsbedandbreakfast.co.nz
15 Taraire Road
Titirangi
0604 Auckland
New Zealand
Simone@woodsbedandbreakfast.co.nz
T:+64 9 817 9016
M: +64 21 02628216
