EmigreerMagazine.nl

Column Marissa, Mazzelaars en bofkonten

Sinds m’n uitgeverij van start is gegaan, duizelt het me soms van de mogelijkhedenwaarvan ik me stukje bij beetje bewust word. Ik realiseer me dat ik mijn leven en mijntoekomst zelf bepaal. Wat een verschil met vier jaar geleden, toen ik nog geheel blinddoor mijn bestaan haastte en dacht dat alles me overkwam, zoals stressvollereclameopdrachten en veeleisende klanten. Ik had er geen benul van dat je als mensverantwoordelijk bent voor je eigen geluk. Ik was eigen baas en runde mijn eigenbureau, maar liet me toch jarenlang willoos meesleuren in de dagelijkse gang vanzaken. De meeste mensen denken dat ‘voor jezelf werken’ een ideale situatie is. Maar het is minstens net zo verplichtend als een gewone baan. Sterker nog: vaak ben je voorjezelf veel harder dan voor anderen; de baas in je hoofd is vele malen strenger dan de gemiddelde manager.

Vanaf het moment dat ik mijn leven heb verrijkt met de principes van mindfulness, ben ik er steeds meer van doordrongen geraakt dat het je brein is die je kan maken ofbreken. Het zijn niet de omstandigheden die bepalen of je succes hebt of niet. Het is jeeigen denken. Tijdens een bijeenkomst met een mindfulnessgroep in Auckland komtdit ter sprake. Ik vertel dat ik bewust uit mijn bedrijf was gestapt omdat het meongelukkig maakte. En dat die beslissing mijn leven in een stroomversnelling bracht. Ikben schrijver geworden, naar Nieuw-Zeeland verhuisd en mijn eigen uitgeverijbegonnen. Kortom: sinds die beslissing lacht het leven me toe. Oeps! Dit valt niet bijiedereen goed. ‘Privileged’ beoordeelt de meest kritische dame van het gezelschapm’n verhaal. Ik kon mijn leven alleen maar in eigen hand nemen omdat ik geluk had enbevoorrecht ben.Die opmerking zette me flink aan het denken. Dus ik ben een uitzondering? Ik heb blijkbaar kunnen doen wat anderen beslist niet kunnen doen. Waarom ben ik andersdan anderen? Ben ik toevallig voor het geluk geboren en anderen voor ongeluk? Zouhet leven echt zo oneerlijk en willekeurig in elkaar steken?Volgens deze kaste-achtige opvatting zouden er dus bevoorrechte en onbevoorrechtemensen zijn.

De gelukkige mensen kunnen iets van het leven maken. De ongelukkigemensen hebben het nakijken. Maar hoe zit het dan met Obama, verkeerde hij soms inde ideale positie om president van de VS te worden? Een gekleurde jongen uit eengebroken gezin... is dat geluk hebben? Kijk naar Mandela, was hij bevoorrecht omdat hij president van Zuid-Afrika werd? Onderdrukt, oneindig veel jaren weggestopt in eencel en behandeld als een beest… een mazzelaar? Zijn de straatarme vrouwen in Indiadie een bestaan opbouwen dankzij een microkrediet misschien niet meer dan een stelbofkonten?Voor mij is het duidelijk dat geluk geen enkele rol speelt. Het verschil tussen dezemensen en anderen die zich neerleggen bij hun situatie is een verschil in denken.Daadkrachtige mensen, hoe arm of onfortuinlijk hun achtergrond ook is, hebben eenvoudigweg een andere mindset. De meesten van ons laten zich het levenoverkomen. Zonder droom, zonder doel, zonder plan, zonder richting. Als je geendroom hebt, dan ben je als een losgeslagen boot op zee. De golven bepalen waar je naartoe gedreven wordt, omdat er niemand aan het roer staat. Soms klimt er iemand inde boot, neemt het roer van je over en bepaalt de koers. Simpelweg omdat je dat zelfweigert te bepalen.

Bij gebrek aan een duidelijk doel grijpen anderen vanzelf de machten bepalen de omstandigheden je bestemming. En zo kan het gebeuren dat jejarenlang in een vervelende baan zit. Of in een liefdeloze relatie. Of in een land waar jeeigenlijk niet wilt wonen. Omdat je te bang bent om zelf het heft in handen te nemen endoelbewust te bepalen hoe je je droom kunt waarmaken.Privileged? Nee. Ik voel me niet bevoorrecht. Ik voel me wel verantwoordelijk. Ik voelme verplicht om iets van mijn leven te maken, ik leef toch niet voor niets? Als je hetleven gekregen hebt, dan moet je er ook wat van maken. En ja, dat vereist opoffering.Je zult op moeten staan en dat roer grijpen. Je moet gaan nadenken over je richting.Een route uitstippelen en koers bepalen. Natuurlijk gaat dat niet vanzelf. Maar het is deenige manier om het leven in eigen hand te nemen en zelf te bepalen wat er met jegebeurt. Geluk overkomt je niet. Daarom winnen maar weinig mensen de jackpot.Omdat het leven niet zoveel op heeft met willekeur. Het leven ziet liever daadkracht en doorzettingsvermogen. Want alleen daarmee kunnen dromen werkelijkheid worden.Ook die van jou.

Marisa Garau is schrijfster. Na haar eerste boek over mindfulness (Lannoo, 2007)schreef zij een boek over haar emigratie naar Nieuw-Zeeland:www.eenjaarmet2zomers.nl