Column Marisa, Een waterproof relatie
Een waterproof relatie
Auckland is verreweg de grootste stad van Nieuw-Zeeland met 1.3 miljoen inwoners en hiermee neemt ze 31 procent van het totale bevolkingsaantal voor haar rekening. Ondanks dit indrukwekkende gegeven is Auckland niet de hoofdstad; dat is regeringszetel Wellington in de zuidpunt van het Noordereiland. Kiwi’s noemen hun Auckland trots The City of Sails. De stad ligt aan een enorme natuurlijke haven en Maori-stammen maakten al sinds 1350 dankbaar gebruik van haar strategische ligging en het vruchtbare land.
De meeste Maori-dorpen bestonden uit slechts enkele families, maar in Auckland woonden reeds 20.000 Maori’s voordat de Europeanen er voet aan land zetten. De introductie van vuurwapens verstoorde echter het machtsevenwicht tussen de diverse stammen en terwijl de meeste Maori’s naar veiliger gebieden trokken, veranderden de Britten de vesting razendsnel in een metropool van formaat. Het oorspronkelijke Tamaki-makau-rau strekt zich tegenwoordig over maar liefst 1000 vierkante kilometer uit, waarmee het een zeer lage bevolkingsdichtheid heeft per vierkante kilometer.
In het Central Business District zijn hoogbouw en appartementen de standaard, maar daarbuiten bewoont bijna elk gezin in Auckland een vrijstaand huis met tuin en - als het even meezit - uitzicht op een van de schitterend blauwe baaien waarmee de stad gezegend is. Het kon dan ook niet uitblijven dat het voor twee nieuwbakken Kiwi’s tijd werd om kennis te maken met Nieuw-Zeeland’s populairste tijdverdrijf: zeilen. En waar kun je dat het beste leren dan in a city of sails?
Zo togen we op een zonnige maandag in een auto vol kleding variërend van shorts tot regenpakken, een Blokker-vouwkrat met proviand en een nieuwe fles factor 50 naar de stad om daar binnen een week ingewijd te worden in de geheimen van de zeilkunst. We huurden een appartementje in het centrum en de 27e verdieping beloonde ons met een adembenemend uitzicht op de ferry terminal, de jachthaven en pittoresk Devonport aan de overkant van het water. Stipt om twaalf uur ‘s middags zaten we met tien andere zeilmaagden op Endless Summer, de 47-voeter van zeiltycoon Penny Whiting. Penny, een sympathieke combinatie van André Hazes en Jenny Ariens, heeft haar hele leven op zeilboten doorgebracht en geeft al veertig jaar les aan mensen van over de hele wereld.
Ze wist dus wel zo’n beetje waar ze het over had. Zo zeilde ze zonder pardon een paar keer de wereld rond, werkte op raceboten en brengt nog steeds het hele jaar op boten door: afwisselend in Nieuw-Zeeland, de VS en Bora Bora. Tijdens de praktische lessen, waardoor we reeds op dag twee slingerend van koers konden veranderen, al dan niet bewust overstag gingen en min of meer begrepen hoe we de golven konden lezen, vermaakte de stevige kapitein haar klas met familie-anekdotes. Het werd al snel duidelijk dat Penny en dochterlief elkaar niet echt lagen: dochter was een elegante stewardess die zich slechts zorgen maakte over haar zorgvuldige gemanicuurde nagels. Toen ze eens tegen haar moeder klaagde over een lange vlucht en veeleisende passagiers, had zeebonk Penny haar erop attent gemaakt dat zij net een tocht met windvlagen van 30 knopen had doorstaan, vastgegespt aan het roer om niet van de boot te spoelen. ‘Rot voor je’, antwoordde dochter koeltjes: ‘Maar jij hoeft tenminste niet op hoge hakken te lopen!’
Zoonlief echter bleek wel het zeil-gen van zijn moeder geërfd te hebben en bevond zich met vrouw en kinderen in Valencia, waar hij zich op The America's Cup voorbereidde door zeven dagen per week, vijf uur lang in de sportschool door te brengen. Penny nam haar kleinkinderen al mee op zeiltochten toen deze nauwelijks uit de luiers waren. Terwijl oma benedendeks de drinkbekertjes vulde, bestuurden de eigenwijze koters van drie en vijf geheel zelfstandig haar boot, vastgegespt met miniharnassen zodat ze niet te water konden raken. Wij volwassenen duikelden ondertussen enthousiast in alle nautische valkuilen die de elementen maar op konden hoesten!
Op de vierde dag kregen we navigatieles bij Penny thuis. In groepjes van twee moesten we van punt A naar B zeilen, de koers uitstippelen, berekenen hoeveel mijl de tocht zou zijn en hoelang we erover zouden doen met een wind van tien knopen. Penny kruidde het droge studievoer met pittige verhalen over stellen waarvan de man fanatiek wil zeilen maar de vrouw liever met een wijntje op het achterdek zit – in een beschutte haven welteverstaan. Veel wrijving ontstaat door een slechte voorbereiding. Zo maken amateurs vaak geen gedegen tijdsberekening waardoor vrouwlief al na vijftig minuten volledig in paniek raakt omdat het ‘zolang duurt’… niet zo vreemd als je niet hebt uitgerekend dat de tocht drie uur in beslag zal nemen.
Ook wordt er vaak geen rekening gehouden met de stroming, waardoor men niet op het beoogde punt uitkomt maar zo’n dertig nautische mijlen verderop – lost in de zinderende waterwoestijn en niet op dat idyllische strandje wat voor de vrouw überhaupt de enige reden was om zich op zee te wagen. En wat dachten we van de overbekende seksestrijd tijdens het beruchte aanleggen, waarbij zowel de boot als de relatie een gevoelige deuk oploopt? Het viel ons later pas op dat het overgrote deel vrouwen op de boot om de verhalen lachten als boeren met kiespijn en gespannen de toebedeelde taken uitvoerden. Wat bleek? Hun echtgenoten waren die fanatieke zeilers uit Penny’s anekdotes en de zichtbaar angstige vrouwen zaten met frisse tegenzin op Endless Summer om ‘vertrouwen’ op te bouwen… zij volgden de cursus slechts om te voorkomen dat hun huwelijk tijdens het volgende gezellige zeiltochtje abrupt zou stranden!
Na de laatste zeildag kregen we allemaal een mooi certificaat uitgedeeld. Ik zag meteen dat Penny mij Arjans achternaam had gegeven. Terwijl we allemaal ons diploma bewonderden vroeg ik haar of ze me soms een huwelijk probeerde aan te smeren? Voor het eerst in die week viel onze praatgrage rots-in-de-branding stil. Maar meteen daarna schaterde ze het uit en greep ze zich aan het roer vast om niet om te tuimelen. Zelfs de bange vrouwen lachten uitgelaten mee! En zo verlieten we opgelucht en trots de zonnige jachthaven van Auckland. Maar nu staan we natuurlijk voor de volgende stap: zelfstandig een zeilboot huren en zonder onze Penny aan de slag. Ben benieuwd hoe waterproof onze relatie zal zijn!
Marisa Garau (Delft, 1968) is schrijfster. Na haar eerste boek over mindfulness (Lannoo, 2007) schreef zij een boek over haar emigratie naar Nieuw-Zeeland: www.eenjaarmet2zomers.nl
