Column Marisa, Een schitterend ongeluk
Een schitterend ongeluk
Het miezerde die dag. De zomer was eindeloos zonnig en eindeloos droog geweest. Maar nu, half april, leek de winter z’n geduld te verliezen en balde z’n machtige vuist in de dreigende lucht. We reden van de supermarkt in Warkworth terug naar huis. Ondanks dat het niet meer regende, was de weg nat. En glad. Maar dat merkten we pas toen we een bocht uitkwamen en de achterkant van onze auto uitbrak. Eerst haast onopvallend. Toen begonnen de wielen onder ons weg te glijden. En opeens reden we niet meer. We zweefden. Arjan wist – dankzij een anti-slipcursus – dat hij niet moest remmen. Hij stuurde naar links, van de weg af, om het tegemoetkomende verkeer te ontwijken. Direct denderde er een onwrikbare muur van aarde en gras op ons af. Er was niets meer aan te doen.
We gilden en met wijdopengesperde ogen keken we het einde van ons leven in de ogen. Vijf verschrikkelijke seconden later parkeerde Arjan de auto beheerst in de berm. We werden wakker uit onze ultrakorte nachtmerrie en keken elkaar verbaasd aan. Hé, we leven nog? Arjan bloedde uit een hoofdwond, maar had verder niets. Ik had een zere rug. Als eerste pakte ik snel mijn bril, die bij Arjan’s voeten op de grond lag. Het redden van een bril is immers van levensbelang als je net een ongeluk hebt gehad! Toen pakte ik een zakdoekje uit mijn tas en gaf dat aan Arjan om het bloed te stelpen. We klommen uit de auto, niet zeker of we moesten lachen of huilen. Een andere auto voor ons stopte op de vluchtstrook en een echtpaar kwam naar ons toe rennen. Alles goed? We zagen jullie de bocht uit vliegen, drie wielen van de grond. Onvoorstelbaar dat de auto niet over de kop is gegaan.
Ondanks het Engels hadden ze meteen door dat we Nederlanders waren. Wat een toeval, zij ook! Nog een auto stopte en een jong stel kwam op ons af lopen. Duitsers! Zelfs op dat verwarrende moment zagen we er de humor van in! Het Nederlandse echtpaar ontfermde zich over ons alsof ze zo'n drie keer per maand eerste hulp aan geschrokken automobilisten boden! Arjan werd linea recta naar het medisch centrum in Warkworth gebracht, de vrouw en ik wachten op de takelwagen en werden daarna keurig netjes bij de eerste hulp afgezet. In haar auto reden we vervolgens naar de garage waar ons wrak stond, om alle spullen eruit te halen en over te hevelen.
Daarna brachten ze ons zonder verdere plichtplegingen naar huis, onze boodschappen achterin de auto en Arjan met een dichtgelijmde hoofdwond. Natuurlijk waren we benieuwd naar De Bocht die ons bijna fataal was geworden. Het verkeer reed er opeens langzaam, we zagen politie en zwaailichten. Toen we de bocht door kwamen, bleek dat er nog een auto geslipt was op precies dezelfde plek. Deze was echter wel de weg over geschoten en de heuvel afgedonderd. Alleen de achterkant was nog zichtbaar en stak omhoog. Een jonge vrouw stond bibberend langs de weg.
Inmiddels zijn er vijf weken voorbij. We hebben onze Nederlandse redders-in-nood een grote doos Mangawhai-bonbons gestuurd en we mailen regelmatig met elkaar. Ze schreven ons dat ze ook erg geschrokken waren en dat het ongeluk hen nog behoorlijk had beziggehouden. Die eerste week ontdekten Arjan en ik elke dag nieuwe blauwe plekken en kleine kneuzingen. We waren geweldig door elkaar geschud, de auto was, al botsende tegen de steile heuvelwand, volkomen om zijn as gedraaid. Dankzij de hoge verzekering – die we anderhalf jaar geleden lachend hadden afgesloten omdat het slechts een zesde was van het bedrag dat we in Nederland betaalden – wordt de Prado niet total-loss verklaard, maar gerepareerd. Over twee weken mogen we onze stalen beschermengel weer ophalen.
Het ongeluk heeft zeker impact gehad. Maar niet op een negatieve manier. We beseffen meer dan ooit hoe kort het leven is. Hoe snel het voorbij kan zijn. En hoeveel we eigenlijk nog willen ondernemen. Kulitzer, de competitiewebsite waaraan Arjan meer dan een jaar heeft gewerkt, is vorige week online gegaan. From Stress to Strength, de Engelse versie van mijn mindfulness-boek waar ik anderhalf jaar lang aan heb geschreven en geschaafd, is gisteren van de drukpers gerold en ligt klaar voor de release. Hadden we het ongeluk niet overleefd, dan waren onze inspanningen bevroren gebleven in stille computerfiles… Een ongekende levenslust heeft zich van ons meester gemaakt. We hebben immers een tweede kans gekregen!
Nog een paar weken en we zitten in Europa. En ja, natuurlijk gaan we bij alle familie en vrienden langs. Maar we gaan ook zeilen in Griekenland. En een weekend naar Berlijn. En misschien zelfs naar de Biënnale in Venetië. En eenmaal weer thuis zullen we de handen opnieuw flink uit de mouwen steken om al die geweldige projecten die het daglicht nog niet hebben aanschouwd, met de grootste zorg en aandacht ter wereld te brengen. We leven niet meer gisteren. En of we er morgen nog zullen zijn, is ook uiterst onzeker. Eén ding weten we wel: we leven nu. Reken maar dat we het ervan zullen nemen!
Marisa Garau is schrijfster. Na haar eerste boek over mindfulness (Lannoo, 2007) schreef zij een boek over haar emigratie naar Nieuw-Zeeland: www.eenjaarmet2zomers.nl
