EmigreerMagazine.nl

Column Marisa, Een oude jas

Een oude jas 

Voor het eerst in twee jaar tijd zetten Arjan en ik op vrijdag 3 juli voet op Europese bodem. Korean Air heeft ons keurig netjes afgeleverd op Charles de Gaulle Airport, maar niet voordat de immer lachende purser voor elk van ons een diepe buiging heeft gemaakt en heeft bedankt dat ze ons van dienst mocht zijn. Voor vertrek, die ochtend uit Seoul, werden we zelfs door het grondpersoneel uitgezwaaid… een ontroerende ervaring voor koele Westerlingen zoals wij.De eerste paar dagen brengen we door in bruisend Parijs. Na 22 maanden Kiwi-cultuur snakken we naar echte geschiedenis, echte musea en galleries, echte cultuur en echte couture. We genieten met volle teugen van de drukte in de stad en fietsen van ontbijt naar lunch naar diner. Parijzenaars zijn nog net zo ongeïnteresseerd en arrogant zoals we ons konden herinneren; meerdere malen word ik op de stoep omvergelopen, een taxi geeft gas wanneer ik oversteek en de obers produceren slechts een minzaam lachje na hardnekkig volgehouden vriendelijkheid.

We verheugen ons op de Thalys die ons naar Rotterdam zal brengen, maar als het eenmaal zover is en we instappen op Gare du Nord, valt dat snelheidssprookje in duigen. De eens zo trotse Thalys blijkt een breekbare bejaarde, zonder beenruimte, met smalle stoelen en met teveel kruimels tussen de stoffen plooien. Alleen het traject Parijs-Brussel gaat redelijk snel, daarna boemelt het wonder der techniek op rollatorsnelheid door de rest van Belgie en Nederland.Het weerzien met ouders, zus en broer is hartverwarmend; we kunnen het maar niet geloven dat we elkaar zo’n lange tijd niet meer gezien hebben! Internet en telefoon doen afstanden verbleken en maken bijpraten overbodig. We pikken de draad op waar we de laatste e-mail gebleven zijn en gaan over tot de orde van de dag. Komen we werkelijk uit Nieuw-Zeeland? Of toch gewoon uit Amsterdam zoals we dat de laatste 15 jaar van ons leven in Nederland gewend waren?

Na een week vol gezellige lunches, dinertjes en een heuse barbecue treinen we dan eindelijk het CS van Amsterdam binnen. Dit is het moment waarop we ons flink verheugd hebben: het weerzien met onze stad. Nu kunnen we immers zien of de keuze voor Nieuw-Zeeland de juiste was. Zullen we Amsterdam opnieuw in ons hart sluiten en misschien wel met spijt terugkijken op ons leven in die dorpse wereldstad? Zal nu blijken hoe verknocht we eigenlijk aan Nederland zijn? Zullen we ruw wakkergeschud worden uit onze emigratiedroom en ondervinden dat het allemaal een grote vergissing is geweest?

We verblijven in het huis van vrienden die op vakantie zijn, vlakbij het Vondelpark waar ook wij woonden. In de dagen die volgen trippelen we als uitgelaten honden langs alle bekende geursporen: naar de Jordaan, door de Utrechtsestraat, naar de bios op de Vijzelstraat, over de Overtoom en kriskras door ons Vondelpark met z’n bekende paadjes die inmiddels stiekem twee meter verlegd zijn waardoor we telkens stilstaan, wazig om ons heenkijken en pas na een minuten-durende reconstructie begrijpen wat er gebeurd is tijdens onze afwezigheid. We drinken koffie bij Joffers, lunchen bij De Jaren en verliezen ons als vanouds in de onovertroffen biefstuk van Loetje. We zijn terug in het leven dat we achterlieten... en beseffen opeens dat we ons in een oude jas hebben gehesen die niet langer past. Het is vreemd om te merken dat good old Amsterdam ons niets meer doet.

Het is alsof we opnieuw door de klaslokalen van onze jeugd dwalen: alle leuke herinneringen komen boven maar voor geen goud zouden we er onze dagen opnieuw willen doorbrengen. Zonder dat we het wisten zijn we Nederland ontgroeid. Het valt ons op dat iedereen klaagt. Wantrouwen, negativiteit en een vermoeid cynisme voeren de boventoon in de Lage Landen. Klagen Kiwi’s soms niet? We twijfelen. Niet in die mate. Ze klagen ongetwijfeld ook... maar wel beleefder, vindingrijker, aangenamer. ’s Avonds schrijf ik een e-mail naar onze vrienden aan de andere kant van de wereld, een dag later stromen de reacties binnen. We worden dearly gemist... En nu pas beseffen we hoe wij onze lieve Kiwi’s missen, met hun charmante humor, hun aangeboren talent om rekening te houden met andermans gevoeligheden en hun onverwacht warme vriendschapsverklaringen. Ik kijk snel ons reisschema na. Nog even... dan mogen we weer naar huis!