EmigreerMagazine.nl

Column Bart en Marcha, Inside the Middle East

Inside the Middle East!

Een programma op CNN over het leven in het Midden-Oosten, dat opwindend zou moeten zijn, helemaal nu tijdens de Ramadan iedere avond het feest losbarst en de ‘family-time’ aanbreekt. Fantastische reportages over feesten, diners en kermissen waar hele volksstammen door het beeld lopen. In de praktijk is het echter ietsje anders.Want dat we zouden gaan, dat stond voor ons vast en het is ons ook gelukt! Op maandag waren dan eindelijk de felbegeerde tickets binnen en konden we, na een emotioneel afscheid, op 5 september vertrekken.

Daar gingen we, met een open blik en totaal zonder verwachtingen, op naar Amman, waar letterlijk al onze eventuele verwachtingen werden overtroffen. Koud uit het vliegtuig werden we in de hal van het vliegveld opgewacht, rechtstreeks naar de immigratiebalie gebracht, waar we na 3 stempels weer verder konden. Door naar de bagageband om onze koffers te pakken, voordat we, met een tussenstop bij een pinautomaat, in de auto werden gezet. Deze hele tijd werden we geleid door een zwijgzame Arabier die als enige commentaar had: “finished? Go! “.

Na deze eerste verbazing te hebben verwerkt, diende de volgende zich aan, want op weg naar het hotel belde Dana. De onbereikbare Dana, waar we maanden en maanden achteraan hebben gemaild; de onbereikbare Dana, waarbij we gedreigd hebben niet te zullen komen als ze geen contract opstelde; de onbereikbare Dana, die we via Julie, ons contactpersoon ter plaatse, letterlijk hebben gestalked. Ze belde of we de volgende dag naar het conservatorium konden komen. Blij verrast en tevreden zijn we uiteindelijk in slaap gevallen.         

De volgende morgen bleek dit sprookje van korte duur: er was nog geen werk, dat zouden ze wel even voor ons zoeken en dan zouden we een ‘meeting’ hebben. Het werktempo is hier gemiddeld nog trager dan de internetverbinding dus zodoende hebben wij de eerste week niets anders gedaan dan de toerist uit gehangen. Na een week vond, op ons aandringen, toch de meeting plaats waar de aap uit de mouw kwam. Drie weken voor onze komst is het project waar wij zouden werken, opgeheven. Ja, je leest het goed, opgeheven, beëindigd, opgedoekt, gestaakt, finito! Dit hebben ze bewust niet aan ons verteld met als gevolg dat wij nu werkloos hier zitten, maar wel betaald krijgen. Afijn, na wat onvertogen woorden van beide kanten, is er toch nog iets concreets uitgekomen en zullen we binnenkort toch echt aan het werk gaan. 

Behalve deze cultuurshock is er nog iets anders waar we tegenaan lopen. Dat is de in de inleiding genoemde Ramadan. Als je het CNN-programma moet geloven, is het de meest opwindende tijd van het jaar. In onze werkelijkheid betekent het dat de mensen kort aangebonden en chagrijnig zijn, halve dagen werken, er in het hele land geen druppel alcohol (op een legale manier) te vinden is, je tussen vijf en acht uur ’s avonds geen taxi kunt krijgen en voorzieningen zoals winkels en dergelijke de meest vreemde openingstijden hanteren. Daarbij komt dat alles moet wijken voor deze month of Ramadan en daardoor jaarplanningen, roosters en vakanties omgegooid worden. Geen wonder dus dat wij wat verloren rondlopen.
            
Hoewel, we doen wel heel erg ons best om te integreren, zo hebben we alle praktische zaken al geregeld. Zoals een Jordaanse simkaart gekocht, een eigen appartement en een echte Jordaanse bankrekening geopend, compleet met pinpas en toegangscode voor internet bankieren! We zijn zelfs voorzichtig aan begonnen met het drinken van kraanwater. Het enige dat we nog echt niet aankunnen, is om in de energieslurpende hitte mee te doen aan het vasten. En we blijven natuurlijk Hollanders, dus we stonden te juichen in de supermarkt toen we Old Amsterdam Kaas, koffie en filterzakjes vonden, toch nog een klein stukje Nederland in dit vreemde, onbekende land.