Column Bart en Marcha, even voorstellen
Even voorstellen…….
Wij zijn Bart Verbeek (24) en Marsha Matton (23) en over 10 dagen (het is nu 26 augustus) vertrekken wij naar als het goed is naar Jordanië om daar voor een onbepaalde tijd muzieklessen te gaan verzorgen in de vluchtelingenkampen van Amman, Jordanië.
Beide zijn we afgestudeerd aan het conservatorium in Maastricht, waar we de opleiding Docent Muziek en Orthopedagogische muziekbeoefenaar hebben gevolgd. Tijdens deze studie hebben we al enige buitenland ervaring opgedaan met stages in Sri Lanka en Oeganda. Ik, Marsha, heb afgelopen Juni mijn diploma gehaald en mijn hele afstudeerproject ging over lesgeven in een buitenlandse setting en wat de gevolgen voor jou als docent zijn. Zodoende dat onze coördinator naar me toekwam met de mededeling dat er een baan vrijkwam in Amman, of dat iets voor ons was. Daar hadden we wel oren naar en voor we het wisten, waren per e-mailsollicitatie aangenomen en kwamen we in de emigratiekoorts terecht.
In de maanden die volgden, zijn we 24-7 bezig geweest met voorbereiding om te vertrekken, je kent het wel: instanties die niets telefonisch willen regelen, de altijd en eeuwige: ‘er zijn nog 3 wachtende voor u’ van de belasting telefoon, makkelijker kunnen we het niet maken, wel langer, tot aan de gemeente: “Nee, we kunnen u nu nog niet uitschrijven of iets meegeven, dit kan pas 5 dagen voor vertrek”. Maar gezegend met flink wat doorzettingsvermogen komt dat uiteindelijk allemaal wel goed.Waar we ditzelfde nog niet van kunnen zeggen, is alles wat geregeld moet worden vanuit Jordanië. Want zoals gezegd vertrekken wij over 10 dagen naar Amman, Jordanië: als het goed is. Het blijft namelijk spannend want er zijn op dit moment nog geen tickets. In het contract dat wij getekend hebben, staat dat het conservatorium van Amman, onze werkgever, verantwoordelijk is voor het regelen van de tickets en onze verblijfplaats. Nauwkeurig als we zijn, hebben wij allang alle benodigde informatie en zelfs een vluchtkeuze doorgemaild, zo’n twee maanden geleden. Maar de uiteindelijke afhandeling schijnt toch nogal wat voeten in de aarde te hebben, aangezien het nogal stil is op de communicatielijn met Amman.
Naast de praktische zaken zijn er vragen die ongetwijfeld iedereen heeft die zoiets gaat ondernemen. Waar kom je terecht? Wat zijn het voor mensen? Gaat het werk bevallen? Hoe is je positie als vrouw in het Midden-Oosten? Afgewisseld met: “WAAR ZIJN WE AAN BEGONNEN?!”
Het is natuurlijk een hele stap om naar een ander land te verhuizen en niet te weten hoe lang je wegblijft of wat je daar aan gaat treffen. Ook al ga je je droom achterna en ga je dat doen wat je al zo lang zo graag wilt. Het feit dat er om de haverklap mensen vragen of je het wel aankan, of je iedereen wel kunt missen, of het niet te heftig is en waarom je in godsnaam weggaat, maakt het er niet makkelijker op. Want natuurlijk gaan we iedereen hier missen en natuurlijk hebben wij twijfels over het werk en dat het misschien toch wel heftig is en natuurlijk vragen ook wij ons vaak genoeg af waarom we dit doen. Maar dit zijn vragen, spanningen en twijfels die logisch zijn en het zou zonde zijn om zo’n mooie kans te laten schieten.Dus of we nou die tickets wel of niet voor 5 september binnen hebben: dat we gaan, dat staat vast!
Voor meer informatie zie ook onze website www.musiceducationjordan.com
