Column Bart en Marcha, een dag uit ons leven
We beginnen de dag rustig met een beetje uitslapen, lekker bak Arabisch koffie en beschuit met kaas, een klein stukje Nederland in ons appartement. Totdat Ahmad ons belt dat hij voor de deur staat, meestal te vroeg, dus moeten wij in alle haast onze spullen pakken en naar de auto rennen.Om zo onze werkdag samen met Ahmad, onze jolige taxichauffeur, te beginnen. Speciaal voor het project heeft het conservatorium een taxichauffeur geregeld die ons en de andere muziektherapeuten vervoert van huis naar Sweileh en Salt. De taxichauffeur die ons de hele wereld zou rond rijden als we hem dat zouden vragen. Ahmad is onze joviale taxichauffeur bij wie we onze muzieksessies tijdens de rit voortzetten. Kortom: We Love Ahmad! Bij Ahmad in de taxi is het altijd feest, waarbij de gitaar meer dan eens op de achterbank tevoorschijn komt en we de hele weg liedjes over Ahmad zingen.
Ahmad kan maar een paar woorden Engels, maar de paar woorden die hij kent herhaalt hij tot in den treuren, net als de paar woorden Arabisch die wij kennen.De beproefde werkvorm ‘voordoen-nadoen’ is ook voor Ahmad uiterst geschikt. Je hoeft maar één geluid te maken en hij doet het na. Hij is idolaat van de koning en draait iedere keer hetzelfde verhaaltje af als we langs het huis van de koning rijden: “Hoe gaat het King Abdullah?” , “het gaat heel goed, dank je Ahmad”. Oftewel we hebben Pret Met Ahmad!Na een rit van bijna een uur komen we dan in Salt aan, een klein plaatsje bij Amman, waar we muziekles geven in een Family Health center. Daar aangekomen worden we hartelijk ontvangen door Khadege, het meisje dat daar de organisatorische leiding heeft, en zitten er al flink wat mensen op ons te wachten. Het ziet er veel belovend uit, maar het blijkt dat er niemand uit de eerste groep is.
Dat is een raar puntje hier, mensen komen en gaan wanneer het hen uitkomt en niet wanneer er op ons rooster staat waar ze zouden moeten komen. Het rooster dat we overigens deze week pas hebben ontvangen, na bijna 2 maanden! Terwijl wij proberen om zo goed mogelijk uit te leggen dat zijn nog niet aan de beurt zijn, begint de directeur, van het gebouw ons richting zijn kantoor te duwen, waar we verplicht thee moeten drinken. Na dit allemaal omzeilt te hebben, kunnen we dan beginnen. Ons lokaal is een hok waar ramen uit zijn met plastic tuinstoelen en een paar instrumenten, te weinig voor groepen met als klap op de vuurpijl 2 gitaren met 4 en 3 snaren.Muziekles geven in Salt is overleven, om de haverklap proberen er baby’s te ontsnappen (die komen met hun moeder mee omdat die geen oppas hebben) en de deur kan niet goed dicht, dus daar blijf je achteraan rennen. Ook komen er vaak boze mensen binnen, omdat ze al een uur aan het wachten zijn, maar nog geen les hebben gehad. Afgewisseld met Khadege die in en uit loopt als het haar uitkomt!
Mensen die hele verhalen in het Arabisch tegen je ophangen, waar je niets van snapt, maar ze willen duidelijk wel een antwoord van je. Of ze trekken aan je kleren die in hun ogen echt ongepast zijn. Om het dan echt nog helemaal compleet te maken valt de stroom uit, staan er mensen bij het raam te roepen “khalas” oftewel “stoppen? Klaar?” te roepen. En moet je als de oproep tot het gebed klinkt, je activiteiten tijdelijk staken.Maar muziekles geven in Salt is ook geweldig; kleine meisjes met lange haren die dan met hun hoge kinderstemmetje “twinkle, kwinkle litte star” zingen. Kinderen die wij tijdens een activiteit de leiding geven, die helemaal stralen. Stoere jongens die toch vol overgave op een triangel spelen. En volwassenen die tijdens de korte sessie zich, ondanks al hun zorgen, weer even kind voelen en weer kunnen genieten van hun eigen kinderen.
