EmigreerMagazine.nl

Chambres d'hôtes, Mison Frankrijk

Waarom zouden we het niet doen: we hadden geen huis dat we eerst moesten verkopen, geen kinderen die op een andere plek zouden moeten wennen; Remko had een bedrijf zonder personeel en ik had geen na te jagen carrière. Remko ging al sinds zo’n 15 jaar een aantal keren per jaar naar zijn favoriete deltavliegstek in Frankrijk: Laragne bij de Alpes de Haute Provence.

Ook ik was daar een paar keer geweest en zeker na bezoek van een heleboel andere plekken in Frankrijk kwamen we tot de conclusie dat het daar toch wel beter leven was dan in het drukke Amsterdam. Bovendien troffen we juist daar een hele diverse omgeving: het alpengevoel in het oosten en noorden, olijven, wijn en lavendel naar het westen en zuiden, wij zouden daar lekker tussenin zitten. In 2002 kon ik een paar maanden onbetaald verlof krijgen, de bedoeling was dat we een op zoek gingen naar een plek om te wonen in de buurt van Laragne. We hadden eigenlijk geen flauw benul wat we daar voor werk zouden gaan doen, Remko zou waarschijnlijk iets gaan doen in het renoveren van oude gebouwen, wat hij in Amsterdam ook altijd al deed en ik zou wel zien.

In april gaven we een afscheidsfeestje, vrienden en familie waren erg enthousiast en nieuwsgierig of het ons zou lukken daar een huis te vinden en een bestaan op te bouwen. Na een half jaar hadden we nog steeds niks, maar ik vond toch dat ik mijn baan kon opzeggen, want als je zo hard op zoek bent zou zich op een gegeven moment toch iets aandienen? Na 10 maanden zoeken zonder resultaat – nog steeds in Laragne - besloten we een brief naar zo’n 10 gemeentes in de buurt van Laragne te sturen, in de brief gaven we aan dat we ons wilden vestigen in dit gebied en legden we uit wie we waren, vertelden over onze hobby’s etc. Na Kerst 2002 zouden we deze gemeentes bezoeken om te zien of ze iets voor ons beschikbaar hadden.

Met Kerst waren we in Nederland en tja, daar besloten we toch maar weer definitief terug te gaan naar Amsterdam, we hadden daar nog een appartement, en gelukkig nog niet alle schepen achter ons verbrand, ik kon zelfs mijn oude baan terugkrijgen. Voor Remko was het ook niet een probleem om verder te gaan met zijn bouwbedrijfje.  Na de feestdagen moesten we nog terug naar Laragne om daar wat spullen op te halen en we vonden het toch ook belangrijk om te zien of de brieven naar de gemeentes nog resultaat hadden opgeleverd. Wat schetste onze verbazing? Mison, de vijfde gemeente waar we op bezoek waren, had wat voor ons. De secretaresse van de mairie begeleidde ons naar een echtpaar, de eigenaren en bewoners van een voormalig hotel-café-restaurant uit 1870 , werkelijk een kast van een huis. We kwamen het terras oplopen en het eerste wat ik zag waren twee enorme stammen van de blauwe regen (glycines) die tegen de muur van het terras opgroeien. Remko zag hoe ik keek en wist nog net in mijn oor te fluisteren dat ik niet te enthousiast moest doen omdat de prijs dan misschien omhoog zou gaan.

We werden heel hartelijk ontvangen door de eigenaren van wie we direct het hele huis mochten bekijken. Het dak was goed en de muren ook, de rest was sinds de jaren zestig niet meer onderhouden, elektra en riolering zouden allemaal vervangen moeten worden, maar dat was volgens Remko geen probleem. En, erg belangrijk, de prijs was goed! Na 10 maanden zoeken konden we de waarde van een huis in dit gebied aardig inschatten.Maar helaas, er liep al een voorlopig koopcontract op het huis. En toch, ik vroeg de eigenaresse, mevrouw Tarsac, of ik de volgende dag terug mocht komen om foto’s te maken en of ze me alsjeblieft op de hoogte wilde houden van het verloop van de verkoop. Na een paar weken kregen we een brief dat ze zich in de termijn vergist had, en dat we nog een paar weken extra zouden moeten wachten. Ondertussen waren we al lang en breed weer aan de slag in Amsterdam, eigenlijk rekenden we nergens meer op.

Totdat begin april 2003 de telefoon ging: het huis was opnieuw te koop. Blind heb ik vliegtickets naar Marseille gekocht, we zijn bij de eigenaren gaan lunchen en voor de vorm heb ik nog geprobeerd te “onderhandelen” over de prijs, maar die was, wisten we inmiddels, goed. Na de lunch zijn we gezamenlijk naar de notaris gestapt voor het voorlopig koopcontract. Op 1 juli tekenden we het definitieve contract en het huis was van ons! Ik kon drie maanden vakantie opnemen - ik heb echt enorm gebofd met mijn voormalige werkgever. De eerste drie weken waren we elkaar binnenshuis de hele tijd kwijt, zo groot is het. Op een gegeven moment wende dat wel maar toen beseften we ook dat we iets met deze ruimte wilden gaan doen. Het was natuurlijk ooit hotel-restaurant geweest en we hadden ook wel eens met het idee gespeeld om kamers te gaan verhuren maar we wisten eigenlijk helemaal niet of ons dat zou bevallen.

Dus toen hebben we besloten in 2004 een proefseizoen te gaan draaien. Augustus 2004 werden de Nederlandse kampioenschappen Deltavliegen in Laragne gehouden, in het clubblad zetten we een advertentie en binnen de kortste keren waren de drie kamers en het appartementje verhuurd. We hadden de kamers en het appartement provisorisch opgeknapt en er was voor al onze gasten maar 1 badkamer en toilet, maar dat bleek geen probleem te zijn. Nu nog kijken of we het leuk vonden om voortdurend gasten over de vloer te hebben en.... dat vonden we.

Eind augustus gingen we terug naar Nederland en zegde ik weer mijn baan op zodat we in februari 2005 definitief naar Mison konden verhuizen, waar we dat jaar onze chambres d’hôtes en appartementverhuur begonnen. Sappig detail voor de “Ik vertrek”- en “Het roer om”-fans: de eerste twee luxe kamers waren niet –zoals gepland- begin mei maar respectievelijk pas eind juni en begin augustus klaar. Qua inkomsten was dat natuurlijk wel jammer, gelukkig hadden we op dat moment nog twee kamers en een appartement. De gasten vonden het helemaal niet erg dat er nog verbouwd werd tijdens hun vakantie, integendeel: nu waren ze er “live” bij, in plaats van dat ze het op televisie zagen. Toen het eindelijk af was, hebben we samen champagne gedronken in het ligbad. Ook dit bleef voor onze gasten niet onopgemerkt! 

Na vijf jaar hard werken kun je zeggen dat de emigratie wel geslaagd is. Het eerste jaar kwamen we elkaar echt tegen, denk je na 20 jaar samen elkaar wel te kennen, nou, dat kan nog wel eens tegenvallen. Wat een combinatie als je opeens de hele dag op elkaar lip zit (al is het huis nog zo groot): ik met de twee linkerhanden en altijd in een vrouwenbedrijf gewerkt samen met Remko met de twee gouden handjes die altijd een eenmanszaak gehad heeft. Ook heb ik last van heimwee gehad naar vrienden in Nederland. Verder was daar opeens de bodem van de schatkist die met rasse schreden naderbij kwam, hoei, het is even schrikken als je door je geldreserves heen bent en het duurt nog een paar maanden voordat de eerste gasten zich aandienen.

Het is erg romantisch zo’n oud huis, maar er gaat ook veel geld inzitten als je alles naar moderne en luxe maatstaven wilt verbouwen. Je moet een berg geld hebben (en/of lenen) en tijd en het is heel handig als je zelf veel kunt, maar dan nog. Remko heeft erbij geklusd en doet dat nog steeds zo nu en dan en ik ben, toen de nood hoog was, in februari 2006 in de thuiszorg begonnen. Naast het feit dat dit ons aan een inkomen hielp, heb ik ontdekt dat ik het erg leuk vind om met en voor bejaarde mensen te werken. Het is natuurlijk goed voor je frans maar het grappige is ook dat ik me op een gegeven moment realiseerde dat ik echt Nederlands ben.

En waar zit hem dat nou in? Dat ik ’s middags liever een boterham met pindakaas of boerenbelegen neem in plaats van een uitgebreide warme maaltijd die twee uur duurt? Dat ik niet in de auto midden op de weg stil ga staan met een hele rij achter me als ik een bekende tegenkom om die uitgebreid te groeten en met wie ik beleefdheden ga uitwisselen?  Wat de chambres d’hôtes-activiteit betreft kunnen we alleen maar zeggen dat we hierin allebei steeds meer onze draai hebben gevonden. Het huis is nu heel mooi verbouwd tot drie luxe kamers met eigen sanitair en twee comfortabele gîtes. Ook hebben we sinds begin november een zwembad in de tuin, heerlijk. En natuurlijk zijn we nog steeds bezig de buitenboel te verfraaien en verbeteren. Naast verbouwen kon Remko ook altijd al goed koken. Wij vinden het heel leuk een paar avonden per week een table d’hôtes met regionale specialiteiten en wijnen te verzorgen waar alle gasten aan mee kunnen doen. Dit levert vaak hele gezellige avonden op met allerlei verhalen van al die verschillende gasten. Waar we blij verrast door zijn is dat we het afgelopen seizoen naast de Nederlanders, Belgen, Engelsen, Canadezen, Zwitsers en Italianen ook veel Fransen als gast gehad hebben, die zich hier prima thuis voelden. En dat is voor ons toch een teken dat we hier nu echt wonen....