Bretagne, Brannalec
Bretagne, Brannalec.
We zijn een gezin van Mijn man Richard(45), mijn twee dochters, Marise (14) en Sabine (12) en ikzelf Babette(42), plus katten en een hond.Al jaren hadden we plannen om naar het buitenland te verhuizen. Het idee is ontsproten tijdens de huwelijksreis naar Schotland (1992).Geweldige tijd hebben we daar gehad, de omgeving is prachtig zowel in Noord als in Zuid Schotland , de Keltische cultuur was voor ons een enorme gewaarwording, alleen de economie was toen al slecht en de scholen zagen we ook niet zitten met die uniformen. Regelmatig kwam het idee in de loop der jaren terug en steeds in sterkere mate.We verhuisden nog een keer in Noord-Holland en ook daar bleef de drang om te verhuizen naar het buitenland terugkomen. Het werk van mijn man verhuisde van een prima reistijd naar een dramatische file afstand. Elke dag in de file heen en terug.Mijn praktijk in de reflexzone-therapie liep ook niet echt vlot van stapel dus de ergernis groeide. Onze dochters werden groter en gingen allebei naar de lagere school en we vonden de materialistische cultuur op school erg vervelend.Hoe groter en duurder hoe beter. Ook de drukte, de stress , het milieu en de agressiviteit van alles stootte ons steeds meer tegen de borst.De regeltjes en wetjes van de overheid werkten ons op het laatst op de zenuwen. Kortom het werd tijd om eens verder te kijken dan alleen Nederland.
Als allereerste hebben we het aan onze meiden voorgelegd, hoe zouden ze het vinden om in het buitenland te gaan wonen? We hebben ook duidelijk ALLE nadelen naar voren gebracht, we hebben het niet als een sprookje aan ze verteld. Ander huis, andere omgeving, andere taal, andere vriendinnetjes en vriendjes en een andere school., “je kan niet even heen en weer om iemand te zien en te spreken” enz. enz Dit hebben we niet eenmaal besproken maar meerdere keren en elke keer waren ze toch enthousiast, want dat hadden we wel met elkaar besproken, als de meiden niet wilden dan zouden we niet gaan.De familie was niet echt gelukkig met onze plannen, maar het is onze keuze en die hebben ze gerespecteerd.
Frankrijk stond toch wel bovenaan ons lijstje en we zijn dan ook allerlei Franse beurzen en informatie stands afgeweest om te informeren naar huizenprijzen en verbouwingseisen, wat er allemaal komt kijken bij het verwerkelijken van onze droom. We hebben gesprekken met banken gehad en hypotheek adviseurs en bij een van de banken konden we een buitenlandhypotheek afsluiten met goede voorwaarden dus die zorg zou er niet zijn. Onze droom was een oude boerderij opkopen en verbouwen tot woonhuis en vakantiehuisjes voor gehandicapten. Internet heeft ons daarbij geweldig geholpen want we hadden zoveel vragen, vooral wat de eisen zijn voor gehandicapten, waar zitten ze op te wachten en wat is noodzakelijk voor in de huisjes. Hoe kom je aan al die gegevens en spullen, we wilden ook een prachtige ontdekkings tuin aanleggen(zie het spinnenbos in Spaarnwoude). Ook daar ben ik tijden mee bezig geweest om alles uit te zoeken, wie het ontworpen had, wat de speeltoestellen waren en waar je die kon kopen. Uiteindelijk hebben we nu een hele dikke map hier liggen waar zo ongeveer alles te vinden is.
We zijn naar de Cevennen geweest om te kijken hoe het daar was en het was er erg warm, veel te warm naar mijn zin. Het gedeelte waar wij zaten was (nog) niet erg toeristisch en we hebben er een zalige vakantie gehad maar wij vonden het geen streek om te wonen en te werken(want ja in die warmte moet je toch ook flink aan de slag!)Het jaar erop zijn we naar Bretagne gegaan, omdat daar de Keltische cultuur erg aanwezig is en de tempratuur in de zomer niet zo heel erg hoog is. In de tussentijd had ik ook de emigratie-start-pagina gevonden en ook daar heb ik me helemaal ingelezen. Zo ben ik ook aan Kiki en André hun site gekomen. Zij hadden een groot deel van onze droom al verwezenlijkt. Ze hadden een boerderij met bijgebouwen gekocht en waren die aan het verbouwen tot vakantie woningen en ze waren een camping aan het opbouwen. Dit alles was te volgen op hun site(www.kerjean.info). Van gras inzaaien voor de camping tot en met het tegelen, alles kon je volgen via de site. Zo heb ik kennis met ze gemaakt en we waren uitgenodigd als we in de buurt waren. Nou waren we toevallig in de buurt en we zijn daar langs geweest en hebben ook van hun allerlei informatie gehad.
Bretagne is verschrikkelijk groot en we zijn in het midden gaan zitten met ons vakantiehuisje(3 weken) zodat we alle kanten op konden en dat niet we niet echt lang in de auto moesten zitten als we ergens heen wilden. Naar het zuiden was een uurtje maar het noorden net zo. We zijn ons toen gaan oriënteren op waar we nou het beste konden gaan wonen. De kust in het noorden is adembenemend maar het zuiden heeft een aangenamer klimaat. Wordt het dan Finistère(29) of Morbihan(56)? Ook daar hebben we rond gekeken en zijn we aan de kust geweest. Welke steden liggen waar en wat is handiger en slimmer, vlak bij de snelweg met je dorp of toch liever wat verder af? De snelweg is de levensader van Bretagne. Onder de snelweg(zuiden en richting kust ) is duurder dan boven de snelweg(noord en a la campagne), de Morbihan is weer duurder dan de Finistère.We hebben uiteindelijk contact opgenomen met dezelfde makelaar als die Kiki en André hadden, Luud Verhagen (http://www.cabinet-de-bretagne.com/) het is een Nederlander en dat overlegt toch makkelijker, zeker als je de taal(nog) niet goed beheerst.
We wilden een oud pand met een beekje en veel oude bomen en het liefst drie bijgebouwen. We hebben van te voren op de makelaarssites gekeken en bij de notarissen kan je ook nog wel het nodige vinden maar Luud , onze makelaar, heeft zo zijn eigen contacten en dat is dan toch prettiger.We zijn in januari 2007 een week met z’n tweeën in een vakantiehuisje van Kiki en André gaan zitten , omdat dat voor ons idee een fijne omgeving was om rond te gaan kijken en hadden daar afgesproken met Luud die ons een aantal objecten zou laten zien, we hebben uitgebreid met Luud gesproken want hij wilde precies weten wat we nu wilden. Inmiddels begon de bank terug te krabbelen wat betreft de buitenland-hypotheek en Luud wilde graag voor ons informeren of het in Bretagne zou kunnen lukken bij de bank. In die week hebben we hele mooie dingen gezien en ook minder mooie dingen, Richard is vreselijk handig en zag zich al heerlijk verbouwen, ik zag alleen maar de ingestorte daken en lekkende plafonds……, daarbij kwam dat we ook nog twee dochters hebben die ik graag een veilige thuisbasis wilde geven in een zeer moeilijke begin tijd. Want EN de taal EN een andere omgeving EN een andere school ,alles is gewoon anders, om dan ook nog eens in een bouwval te moeten slapen, zonder een veilig plekje om je terug te trekken als je het even moeilijk hebt als kind, nee, dat vond ik geen optie. Dus weer om de tafel en weer gesprekken gevoerd en uiteindelijk zijn we gevallen voor het huis waar we nu wonen. We hebben de nodige slapeloze nachten gehad wat betreft de huizen en de financiële kant van het hele verhaal.
Onze droom kon ineens niet doorgaan, die moest voorlopig wachten. Want we konden uiteindelijk geen hypotheek krijgen, we moesten eerst een vast inkomen hebben, wat natuurlijk logisch is maar door alle mooie verhalen van de bank uit Nederland waren we de realiteit een beetje kwijt. De eigenaresse van ons huis was zo vriendelijk om het ons eerst te verhuren en dan later als Richard een vaste baan zou hebben en mijn praktijk zou lopen, dat we het dan konden kopen. Toen dat allemaal was geregeld en we ons huis in Beverwijk te koop hadden gezet, moesten we alles afronden in Nederland.De meiden op school , Marise zat in groep 8 en Sabine in groep 4. Richard heeft zijn werk opgezegd en ik heb al mijn klanten moeten vertellen dat ik er mee op hield. We hebben een feest thuis gegeven voor familie en vrienden. Ik vond het allemaal erg moeilijk, er heeft twee jaar tussen de beslissing om te gaan en het uiteindelijke gaan gezeten en in die twee jaar had ik toch een behoorlijke klanten kring opgebouwd. Ik heb ook heel veel moeite gehad om mijn vrienden los te laten. Eigenlijk vond ik dat het aller moeilijkste en nog kan ik ze vreselijk missen.We hebben de meiden in moeten schrijven op de Franse scholen, Sabine op de Franse lagere school in het dorp en Marise op collège ook in het dorp. Dat was fijn dat allebei de scholen in het dorp zitten zodat ze niet heel lang met een schoolbus moesten reizen. Ik kon ze zelf brengen.
Dan de administratie en de verhuisberichten en al andere dingen waar je tegenaan loopt en waar je niet bij stil hebt gestaan dat dat ook nog moest gebeuren.Richard heeft ons zelf verhuisd met een gehuurde vrachtwagen, om kosten te besparen. Hij heeft twee keer moeten rijden.(het is 1100km vanuit Beverwijk richting Bannalec) In juli 2007 zijn we op Stang Zu aangekomen, we hadden de hele zomer om een beetje onze draai te gaan vinden. De meiden begonnen pas in september op hun nieuwe school. In het najaar waren de appels rijp van onze boomgaard! Ons huis heeft een boomgaard, 2 garages, een schuurtje en achter het huis(aangebouwd) is de ‘buanderie’, vroeger hing men daar de was op maar nu is het een grote bijkeuken. En achter het huis is een weiland van 1 ha. Maar ja wat moet je nu met zo’n berg appels? Precies! Appeltaart maken! We hebben voor een deel van de buren een Hollandse appeltaart gemaakt en die als leuke binnenkomer en kennismaking langs gebracht. Super lekkere taart!
In de boomgaard stond ook een vervallen kippenren en ja…..het is zo kaal alleen gras en hekwerk. Dus met een beetje klussen hebben we er weer een leefbaar kippenhok van gemaakt. Zodat er kippen in konden! Eerst 4 hier op de markt in het dorp gekocht en later nog 2 kippen en 2 kuikens van een ander merk kip gekocht op een grotere markt bij ons in de buurt. Zo gaaf! Onze eigen kippen en dus ook…jawel eigen eitjes! Super scharrel biologisch en kakelvers. Het gevoel van zo’n warm net gelegd eitje in je hand is machtig.
We voeren ze met zaad en legkorrels en etensresten van ons (alleen geven we nooit meer visafval, daar krijg je vissige eieren van!). Ze voelen zich kiplekker bij ons! We hadden een haantje cadeau gekregen van vrienden en die heeft inmiddels voor nakomelingen gezorgd. Er is nog wel een klein drama aan verbonden, de 2 kuikens die we op de markt hadden gekocht bleken hanen te zijn! schattig he?
Het werk zoeken van Richard was erg moeilijk, hij heeft een aannemers opleiding gedaan en kan in principe alles. Dat zijn ze hier niet zo gewend en Richard zijn Frans was in het begin net zo slecht als het mijne. Hij heeft zich ingeschreven bij een aantal uitzend bureaus en kreeg uiteindelijk via klussen bij de plaatselijke garage houder zijn eerste baan. Want dat is inmiddels wel duidelijk, hoe meer mensen je kent hoe meer mogelijkheden je hebt om ergens aan te komen of om ergens vanaf te komen. Netwerken is hier zo belangrijk en nog leuk ook! Hij heeft eerst bij een metselaar gewerkt, en heeft daar het nodige bijgeleerd, zeker ook de Franse taal maar ook veel bouwkundige begrippen die anders zijn dan in Nederland.Daarna heeft hij bij twee keuken en badkamer bedrijven gewerkt, ook daar weer ontzettend veel geleerd en nu door de crisis is er minder werk en heeft zijn laatste werkgever gezegd dat er tot hun spijt te weinig werk is om hem een vast contract te geven.
Hij heeft nu besloten om voor zichzelf te beginnen, zijn Frans is goed genoeg en ook eigen baas zijn is erg aantrekkelijk. Dus nu zijn we alles aan het regelen voor het aanmelden voor een klussenbedrijf in Frankrijk. De regels daarvoor zijn versoepeld door de Franse regering zodat het nu een stuk makkelijker is om een eigen bedrijf te starten.Mijn praktijk heb ik geopend in oktober 2007, ik vond het erg eng in het begin omdat ook mijn Frans nog niet goed was , maar je moet toch ergens beginnen. We hebben een kamer beneden ingericht tot praktijk. De eerste drie maanden heb ik amper een klant gehad. Ik had overal folders neer gelegd, bij de bakkers en bij de apotheken in het dorp en bij de supermarkt.. Pas in februari ging het een beetje lopen en dat kwam weer doordat er een aantal mensen(o.a.de buurvrouw) het ging rondvertellen. Ze hebben hier geen mond op mond reclame maar mond op oor reclame(bouche en oreille). Maar dat werkt prima! Nu is het weer wat rustiger maar ik moet weer folders gaan neerleggen in de dorpen rondom Bannalec. Ik had ook al een advertentie in de kranten laten zetten, maar dat is vrij kostbaar en het had niet het gewenste resultaat.
De meiden zijn volledig geïntegreerd in de samenleving hier. Ze spreken vloeiend Frans en op school gaat het uitstekend, zo nu en dan hebben ze wat moeite met de vragenstellig van een proefwerk maar alle rapporten zijn lovend van de scholen. Sabine zit inmiddels ook op collège . Marise is meteen begonnen met het Bretons dansen en heeft daar enorm veel plezier in. Het lijkt zo nu en dan een beetje op het Ierse dansen, allemaal kleine snelle stapjes en sprongetjes. Je hebt er in ieder geval een prima conditie voor nodig en ritme gevoel. De afgelopen zomer heeft ze erg veel opgetreden op dorps en stadsfeesten . De groep bestaat uit musici en dansers en die lopen dan met zijn allen in een defilé mee en na afloop zijn demonstraties. Sabine is dit jaar ook gaan dansen en doet nu ook met alles mee.Het is een avontuur van vallen en opstaan. Alle schepen achter je verbranden en helemaal opnieuw beginnen. Richard en ik zijn nog druk bezig om hier een bestaan op te bouwen en niets is zeker. Dat geeft zo nu en dan wel een hoop onrust maar we doen er alles aan om het te laten slagen. De meiden willen niet meer terug naar Nederland, die hebben hun draai gevonden. Richard vindt het hier ook heerlijk en ik ook maar zo nu en dan moet ik nog even naar Nederland Voor mijn vrienden en voor bijscholing voor mijn beroep.
